มารีวิวช้าไปหน่อยเพราะติดภารกิจยุ่งเหยิง

จริงๆ อยากตั้งชื่อเอ็นทรีนี้ว่า "Lonely Christmas... โดดเดี่ยวแต่ไม่เดียวดาย เพราะข้างกายมีมันฝรั่ง" (<<< นึกถึงเลย์ขึ้นมาทันที จะว่าไปเมื่อวานนี้เดี๊ยนเป็นพอลล่าได้เลยนะนี่ เพราะมีทั้งมันฝรั่งและหมึกย่าง 555+)

กินปลาหมึกย่างรอเพื่อนเพื่อไปดูคอนเสิร์ตโปเตโต้ค่ะ หัวก็เหม็น ปากก็เหม็น อยากแปรงฟันอย่างแรงงงง >x< เลยไม่กล้าแหกปากร้องเพลงเท่าไหร่ กลัวคนรอบข้างเป็นลม 555 (เดี๊ยนเป็นพวกติดการแปรงฟันค่ะ ต้องแปรงฟันหลังอาหารทุกมื้อ พอไม่ได้แปรง แถมเจออาหารกลิ่นแรงเลยเหม็นตัวเองโดยไม่ต้องรอชาวบ้านได้กลิ่น)

เดี๊ยนโดนเพื่อนเบี้ยวนัด กร๊ากๆๆๆ อ่า ก็ใช้คำแรงไป จริงๆ ไม่ได้นัดใครจริงจังหรอกค่ะ ต่อให้ไม่มีเพื่อนมาเดี๊ยนก็จะตามหัวใจออกไปหาพี่ปั๊ปอยู่ดี เดี๊ยนเองก็ผิดแหละ ที่ติดต่อเพื่อนฝูงแบบกระชั้นชิด แต่ละคนก็บอกว่าไม่แน่ พอถึงสมควรแก่การรอเดี๊ยนก็เลยเดินผึ่งผายเข้าไปในงานคนเดียวเลย

จริงๆ ก็มีเพื่อนทำงานอยู่ที่ลานเบียร์ค่ะ แต่ชียุ่งๆ เลยไม่ได้มาพูดคุยกับเดี๊ยน แต่น่ารักมากเลยนะ พอชีเห็นหน้าเดี๊ยนปุ๊บก็ถามว่ามากี่คน แล้วหาที่นั่งให้เลย หน้าสุดอีกต่างหาก ขอบใจมากเลยจ้า.... จร๊วฟฟฟฟ

ทันทีที่หย่อนก้นนั่ง และเพื่อนกลับไปหาลูกค้า สายตาเดี๊ยนก็เหลือบไปเห็น !!! นั่นมัน... แฟนคลับญี่ปุ่นนี่นา ชีมากับเพื่อนอีกหนึ่งคน เดี๊ยนเลยเรียกมานั่งด้วยกัน โอ้... แบบนี้เขาเรียกว่าไปหาเพื่อนเอาดาบหน้ารึเปล่านี่

คนญี่ปุ่นที่เดี๊ยนรู้จักเป็นแฟนคลับโปเตโต้มาก่อนค่ะ แล้วเพิ่งจะมาชอบกอล์ฟ-ไมค์ทีหลัง แต่เรารู้จักกันเพราะกอล์ฟ-ไมค์นะ ส่วนเพื่อนของชีชอบกอล์ฟ-ไมค์ แต่มาเป็นเพื่อนชีอ่ะ

ทันทีที่โปเตโต้ขึ้นเวที โต๊ะหน้าสุดอย่างเดี๊ยนก็ไม่มีความหมายค่ะ กริ๊ๆ เพราะทุกคนไปยืนมันส์กันหน้าเวทีหมด เดี๊ยนเลยไปด้วยโลดดดดด ตำแหน่งที่ยืนก็หน้าพี่ปั๊ปประมาณแถวที่ 3-4 ได้ ทำเลกำลังดี แต่เขาทำเวทีสูงดีนะคะ ชอบ

พี่ปั๊ปกระต่ายขาวตัวพ่อน่าร้ากกกกกเช่นเคย ว่าแต่ร้องเพลงอะไรไปบ้างอ่ะ? จำลำดับไม่ได้แฮะ ปากดี กล้าพอไหม รักเธอไปทุกวัน รักแท้ดูแลไม่ได้ ขอบคุณที่รักกัน ทนพิษบาดแผลไม่ไหว ที่เดิม ยื้อ ปิดท้ายด้วย เพียงพอ (เหมือนยังไม่ครบแฮะ จำเพลงแรกๆ ไม่ได้)

เดี๊ยนเพิ่งได้ดูโปเตโต้เล่นสดแบบเต็มๆ เป็นครั้งแรกค่ะ ไม่นับงานล่องเรือของ EFM นะ เพราะนั่นร้องแค่ 3-4 เพลง แถมเวทีเล็กๆ อ่ะ ยอมรับเลยว่าเป็นวงที่อายคอนแท็คต์แบบว่า... สุดยอดง่า ตอนในเรือก็ว่าอาจเป็นเพราะสถานที่เล็ก แต่งานนี้เวทีสูงอย่างเป็นกิจจะลักษณะ เดี๊ยนยังรู้สึกเหมือนได้สบตาทุกคนในวง ยกเว้นมือกลองที่โดนพี่ปั๊ปบังตลอด 555

แง่ะ ไม่ได้คาดหวังว่าจะต้องสบตาค่ะ แค่อยากมาดูรอยยิ้มกระต่ายน้อยตัวพ่อเท่านั้นงิ แต่ Power of eye contact มันทรงประสิทธิภาพจริงๆ เพราะมันเป็นสิ่งที่สามารถทำให้เข้าถึงเสน่ห์ของการแสดงดนตรีได้อย่างชัดเจนมาก

เหมือนญาติพี่น้องหรือเพื่อนมาร้องเพลงและถ่ายทอดสิ่งต่างๆ ให้เราฟังอ่ะ เวลาที่ฟังเพลงเราจะลดกำแพงได้ง่ายขึ้น ไม่ได้ฟังแค่เสียงดนตรี แต่ฟังข้อความที่บอกเล่าอยู่ในนั้นด้วยอย่างเป็นธรรมชาติ ใครไม่เป็น แต่เดี๊ยนเป็นนะเออ การร้องเพลงเหมือนเป็นการสื่อสารอย่างหนึ่ง

แต่... งานนี้... ไม่ไหวแล้วค่ะ กรี๊ดดดดด หลงเสน่ห์เต็มๆ

ไม่ใช่พี่ปั๊ป แต่เป็น... วิน (ทีงี้ไม่เรียกพี่นะเอ็ง <<< ท่าทางจะอายุน้อยกว่าเดี๊ยน 555 จริงๆ ปั๊ปก็คงอายุน้อยกว่าหรือพอๆ กับเดี๊ยนแหละ แต่ไม่รู้สิ เห็นหน้าแล้วอยากเรียกว่าพี่อ่ะ ไม่ใช่หน้าแก่นะ แต่แววตาดูอบอุ่นดี เหมือนเจ้ากอล์ฟ ถ้าเดี๊ยนอายุไล่เลี่ยเจ้ากอล์ฟเดี๊ยนก็คงถือวิสาสะเรียกกอล์ฟว่าพี่เหมือนกัน)

ตรูว่าแล้ว.... =_="

ปู้จายกับกีตาร์... สิ่งที่นัง rosifix ภูมิแพ้ที่สุดในโลกรองจากปู้จายกับเปียโน

ถ้ามีวงดนตรี 10 วง เดี๊ยนชอบมือกีตาร์มากที่สุดซะ 8 วง ฉะนี้แล...

เดี๊ยนไม่ได้ชอบพร่ำเพรื่อนะ แค่รู้สึกว่าตอนวินเล่นกีตาร์ดูคุ้นตายังไงไม่รู้ + the power of eye contact ที่ฮีแรงจริงๆ

คือเพลงโปเตโต้เนี่ย เดี๊ยนขอออกตัวก่อนเลยนะคะว่า ถ้าเป็นในซีดีเดี๊ยนฟังบ้าง แต่ไม่บ่อย เพราะบางเพลงฟังนานๆ แล้วแอบเบื่อ (แต่แสดงสดมันส์ทุกเพลงค่ะขอบอก ช่างต่างจากในซีดีราวฟ้ากับเหว <<< ไม่ได้หมายความว่าในซีดีไม่เพราะนะ แต่เป็นเพราะถ้าเพลงแนวนี้เดี๊ยนชอบการแสดงสดต่างหาก) เพราะฉะนั้นจะคุ้นหูทุกเพลง แต่... จำรายละเอียดของเนื้อร้องไม่ได้ โชคดีที่เดี๊ยนมีความจำระยะสั้นเกี่ยวกับเนื้อเพลงค่อนข้างดี ท่อนไหนร้องซ้ำ เดี๊ยนก็จะร้องได้เลยโดยไม่ต้องพึ่งถั่วงา แต่พวกท่อน A1 A2 ไรงี้ เหอๆๆๆ บ๋ายบาย จะร้องได้เพราะเนื้อเพลงมันพาไปมากกว่า (โชคดีที่เนื้อเพลงของโปเตโต้ไม่ได้สำนวนหวือหวา ไม่งั้นเดี๊ยนคงถั่วงาทั้งท่อน)

และแล้ววินาทีสยองก็มาถึง... อันเนื่องจากพี่ปั๊ปอายคอนแท็คต์ดีมาก ทุกครั้งที่เดี๊ยนร้องตรงไหนไม่ได้ เดี๊ยนจะภาวนาให้พี่ปั๊ปอย่ามองมาทางนี้ อย่านะ... ไม่... กรุณามองไปไกลๆ ทางซ้ายก็ได้ ทางขวาก็ดี โบกมือไปก็ลุ้นไปอย่างเนียนสุดๆ (เอ่อ... ได้ข่าวว่าคนดูที่เต้นอย่างเดียวโดยไม่ช่วยร้องก็มีเยอะแยะนะเอ็ง // คือ... ติดนิสัยมาจากคอนเสิร์ตกอล์ฟ-ไมค์ง่า ถ้าไม่ช่วยร้องเดี๋ยวศิลปินจะน้อยใจ แอ๊บว่าร้องได้ซักหน่อยก็ยังดี)

และพี่ปั๊ปก็กวาดสายตาเฉียดไปเฉียดมาจนน่าใจหาย... คือ ก็รู้ง่ะ ว่าเราไม่ได้ถูกมอง แต่เข้าใจใช่มั้ยคะ คนมีชนักปักหลังร้องเพลงเขาไม่ได้เนี่ย 555 (อดีตเคยเป็นเด็กเนิร์ด สบตาคุณครูปิ๊งๆ เวลาอยู่ในห้องเรียน พร้อมตอบคำถามมาก่อน) สุดท้ายก็เลยเอ็นจอยด้วยการหลบสายตาซะเลย หันซ้ายไปมองวินซะ แล้วก็พบว่า...

แง่ะ... วินก็มองมาทางนี้เหมือนกัน

ณ จุดนี้... หนีสายตาพี่ปั๊ปปะสายตาวิน อ่า แต่เดี๊ยนพยายามไม่คิดไรมาก ถึงกรอบสายตาของฮีจะเบนมาทางนี้ แต่โฟกัสของฮีอาจไม่ใช่เดี๊ยนนี่นา อิอิ ว่าแล้วก็ยกกล้องขึ้นมาถ่ายรูป ปรากฏว่าหันหน้าหนีกล้องซะงั้น (แอบเซ็ง)

และเหตุการณ์ก็เป็นแบบนี้อยู่ราวสามครั้งได้ เดี๊ยนรอดตัวจากเขตสายตาพี่ปั๊ปตอนถั่วงาไม่ช่วยอะไร แต่พอหันไปเจอวินแทน ประหนึ่งวินเป็นเรดาร์หาคนร้องเพลงผิด -*- แต่เรดาร์ก็เรดาร์เถอะ... แบบว่าละลายอ่ะ เพราะวิธีมองของฮีคือมองค้างอ่ะค่ะ สมมติจับโฟกัสได้ที่จุดใดจุดหนึ่ง ก็จะมองตรงนั้นอยู่ราวห้าวินาทีได้ (ถือว่านานนะ อย่างน้อยก็นานเกินกว่าจะเรียกว่ากวดาสายตาอ่ะ)

แต่ทำไมต้องหันมาทางนี้ทุกครั้งท่อนที่เดี๊ยนร้องไม่ได้ง่า งุงิ >.<

หลังๆ เดี๊ยนเลยเปลี่ยนข้าง หันไปมองโอมแทนเพื่อความเซ้วของตัวเอง 555 โอมก็น่ารักอ่ะ ท่าทางฮีจะเห็นนะ เวลายกกล้องขึ้นมาฮีจะทำหน้าตลกใส่ แต่ขอโทษเถอะ... ถ่ายไม่ทันซักรูป ช่วยเปิดโอกาสให้เดี๊ยนซูมได้มั้ยเคอะ ดูเหมือนโอมจะนิ่งกว่าวินนะคะ แต่ถ่ายออกมาแต่ละรูป... ผมปิดหน้าทุกรูปเลยโอมเอ๊ยยยย จาก้มปายหนายยยย

พอคอนครึ่งหลังๆ สายตาเดี๊ยนโดนวินดูดอย่างแรงค่ะ (โดนวินดูดหรือโดนกีตาร์ดูดกันแน่ยะ?) ยิ่งดูยิ่งคุ้นอ่ะ แต่ท่าทางวินจะหน้าคล้ายใครหลายๆ คนอยู่แล้ว เห็นแล้วอยากจับวินไปแต่งแนว Luna Sea ยุคหลังประมาณนี้จัง (เอ่อ แต่คริสต์มาสอีฟปีที่แล้วเดี๊ยนก็ฉลองด้วยคอนเสิร์ต Luna Sea นี่หว่า)

อยากจะบอกว่าคนดูงานนี้สุดยอดมากเลยค่ะ ถึงเดี๊ยนจะอยู่หน้า แต่เดี๊ยนไม่แบน ไม่มีใครเบียดใครหรือดันใครเลย ทุกคนยืนอย่างมีสเปซ ทุกคนเต้นกันอย่างเมามันส์ แถมแฟนเพลงที่มาเป็นกลุ่มที่ยืนใกล้เดี๊ยนก็ขำมาก ผู้ชายแซวปั๊ปว่า "ยิ้มน่ารักนะเรา" แล้วก็แซวตัวเองว่า "เดี๋ยวกรูกลายเป็นเกย์แน่เลยว่ะ" อะไรเงี้ย ฮาๆ กันไป ส่วนคนที่ยืนข้างเดี๊ยนก็สะกิดตอนโทรศัพท์เดี๊ยนสั่นด้วยอ่ะ ขอบคุณมากเลยค่ะ

ที่เด็ดมากกกก คือเพลงไหนมันส์ๆ เดี๊ยนจะเงยขึ้นไปมองมอนิเตอร์ค่ะ บนนั้นจะถ่ายบรรยากาศโดยรวมทั้งหมด คนลุกขึ้นแดนซ์กันเยอะมากกกก น่ารักสุดๆ เลยก็กลุ่มสาวออฟฟิศกลุ่มหนึ่ง ใส่คาดผมเขากวางเรนเดียร์แล้วเต้นท่าแปลกๆ อย่างอุลตราแมนแปลงร่างกันอย่างพร้อมเพรียง แฟนคลับบางคนสวมหมวกซานตาครอสด้วย มีคุณลุงท่าทางจะกรึ๊บเบียร์ไปหลายแก้วลุกขึ้นเต้น ท่าแบบว่า... คิขุมากเลยอ่ะลุง 555 สนุกอ่ะ เพลินไปหมด ตั้งแต่ต้นจนจบเลยแหละ

พอจบคอนเสิร์ต สมาชิกบางคนก็ลงไปหลังเวที ซักพักก็ขึ้นมาใหม่แล้วให้คนดูจับมือเป็นการเซอร์วิสทิ้งท้าย เดี๊ยนเลยได้แตะพี่ปั๊ปไปนิดนึงด้วยความคึกต่อเนื่อง จากนั้นก็กลับบ้าน...

โอยยยย มีความสุขอ่ะ 25 ธันวาคมปีที่แล้ว เดี๊ยนโดดเดี่ยวในโตเกียวไปดูหมีบิ ถึงกระนั้นก็มันส์สุดๆ

25 ธันวาคมปีนี้ เดี๊ยนโดดเดี่ยวในกรุงเทพไปดูโปเตโต้ แต่สุดท้ายก็ได้เพื่อนมันส์เต็มไปหมดเลย

ขอตัวไปอีดิทรูปก่อนนะคะ แล้วจะเอามาแปะ (ถ่ายไปไม่เยอะมากหรอกค่ะ สนุกจนลืมถ่ายรูปอ่ะ <<< รูปที่ถ่ายมาได้ ส่วนใหญ่จะยกกล้องขึ้นปิดหน้าตัวเองเวลาจำเนื้อเพลงไม่ได้ล่ะ กร๊ากๆๆๆๆ)

 

EDIT กลับมาแปะรูปค่ะ ^^ มัวแต่เพลินกับปาร์ตี้ทั้งวัน เลยเพิ่งได้อิดิทรูปมะกี้เอง

 

 

พี่ปั๊ปตาโมเอะ

 

โอมรูปไหนพอจับหน้าได้และไม่เบลอมากเดี๊ยนเอาลงหมดค่ะ เหอๆ นอกนั้น... เห็นแต่ผม =_="

 

อร๊ายยยย กระต่ายน้อยตัวพ่อออออ

 

555 น่ารักอ่ะ

 

นี่ก็น่ารัก อิอิ

 

ทำไมภาพนี้ให้ฟีลวงโซคูลเลยล่ะ (ไม่ใช่แระ -*-)

 

โฮกกกกก เท่ง่า

 

แสงสวยดี (ถึงจะเบลอไปก็ตาม)

 

อยากยื่นขาหน้าไปวางบนมือจัง (เฮ้ยยยย!!!)

 

มืดไปนิด

 

 

ไม่ชัดแต่เคลิ้มมมมม >////<

ชอบผู้ชายแบบนี้อ่ะ กรี๊ดดดดด

 

ภาพนี้นึกว่าพี่ตูนมาเอง คล้ายอยู่นา กร๊ากๆๆๆ

 

โอยยยย ระทวยยยย ภูมิแพ้กำเริบบบบ

 

ปิดท้ายด้วยท่ายืนเท่ๆ ของนักร้องนำและมือเบส 555