กำลังรอกันอยู่เลยใช่ม้า อิอิ

แต่ขอออกตัวก่อนนะคะว่าอาจจะต้องผิดหวังในเรื่องของรูปถ่าย เพราะมัวแต่ถือป้ายไฟกันง่า เดี๊ยนไม่ได้ถ่ายรูปเองเลยซักรูป แต่ฝากน้องที่เพิ่งรู้จักกันในงานซึ่งนั่งอยู่แถวหน้าสุดช่วยถ่ายให้ และด้วยความที่กล้องก็ห่วย คนถ่ายก็ไม่ชินกับกล้องเท่าไหร่ ภาพเลยออกมาไม่เป็นที่น่าพอใจของคนถ่ายให้ พอคืนกล้องก็มาขอโทษเดี๊ยนเป็นการใหญ่ ถึงภาพไม่ถูกใจแต่แค่ได้น้ำใจเดี๊ยนก็ขอบคุณมากๆ แล้วล่ะค่ะ ^^

งานนี้ศิลปินมากมายหลากหลาย แบ่งเป็น 3 เซ็ต เซ็ตแรกมี แก้ม เดอะสตาร์กับอ๊อฟ ปองศักดิ์ เซ็ตที่สอง B.O.Y, ชิน, กอล์ฟ-ไมค์ และเซ็ตสุดท้าย ZEAL, Potato, Big Ass (ตกสำรวจใครไปรึเปล่าหนอ) เล่นกันตามลำดับนี้เลยค่ะ

แก้มเสียงดีมากกกกก น่ารักมากกกกก เนื่องจากทั้งลำมีแต่เพื่อนเดี๊ยนที่หอบป้ายไฟมา เป็นป้ายไฟกอล์ฟ-ไมค์อีกต่างหาก แต่เป็นตัว G กับ M ชีจึงได้ใช้ตัว G เชียร์แก้มด้วย เพื่อบรรยากาศที่คึกคัก ได้ประโยชน์ 2 ต่อกันทีเดียว

แก้มกับอ๊อฟร้องเพลงคู่กันด้วยค่ะ เพลง "ไม่รู้จักฉัน ไม่รู้จักเธอ"

กอล์ฟ-ไมค์ร้อง 3 เพลงค่ะ "You", "ไม่พอดี ไม่ดีพอ" และ "ยิ่งรักยิ่งเจ็บ" แฟนคลับกอล์ฟ-ไมค์ทั้งลำมีเดี๊ยนกับเพื่อนอยู่แค่ 2 คน เอาป้ายไฟมาอันบะเริ่มเทิ่ม แสงฟาดเข้าหน้าศิลปินไม่หวาดไม่ไหว แต่ก็ยังอุตส่าห์หันมาสู้แสงสบตาตอนร้องเพลง (เพราะมีคนร้องตามอยู่ไม่กี่คนอ่ะ นอกนั้นถ่ายรูป) ขอโทษนะเด็กๆ ฮืออออ กว่าจะรู้ว่าแสงมันแรงขนาดนั้นก็เกือบจบเพลง ถึงได้คว่ำป้ายไฟลงเล็กน้อย ประทุษร้ายสายตาเด็กโดยไม่ได้ตั้งใจ แง้

ตอนสัมภาษณ์เซ็ตที่สองขำ B.O.Y อ่ะ ขณะที่กอล์ฟ-ไมค์และชินโปรโมทอัลบั้มใหม่ B.O.Y ก็มามุกแบบถ่อมเนื้อถ่อมตัว "คืออัลบั้มของพวกเราก็วางแผงไปได้หนึ่งปีแล้ว..." จากนั้นก็ถามเกี่ยวกับงานละคร ชินจะมีงานละครที่ไต้หวัน ส่วนกอล์ฟ-ไมค์จะเริ่มถ่ายอุบัติรักข้ามขอบฟ้าภาค 2 ปีหน้าเดือนมกรา เดี๊ยนแอบกระซิบเพื่อนที่ไปด้วยกันว่า "งี้วันเกิดกอล์ฟปีหน้าสงสัยจะอดฉลองแฮะ" ทำใจเตรียมไว้เลยนะกอล์ฟนะ ถ้ามันไม่ได้จริงๆ แฟนคลับไม่ใช่ไม่เสียใจที่ไม่ได้ทำอะไรให้ แต่ถึงเวลาก็คงจะพยายามหาโอกาสอย่างน้อยได้ให้ของขวัญก็ยังดี ^^;

หลังจากเซ็ตสองลงจากเวที เดี๊ยนก็แวบเอาของไปให้กอล์ฟ-ไมค์อ่ะค่ะ เป็นแมสเซ็นเจอร์ข้ามชาติจำเป็น พอดีเพื่อนคนญี่ปุ่นฝากของขวัญวันเกิดไมค์ และของขวัญคริสต์มาสมาให้กอล์ฟ-ไมค์ ด้วยความเกรงใจเดี๊ยนก็เลยไปกระแซะพี่ทีมงานให้ช่วยพาเดี๊ยนไปที (แต่มารู้ทีหลังว่าจริงๆ อยากเดินไปไหนมาไหนในเรือก็ไม่มีใครว่าอ่ะ เพราะมันมีห้องน้ำอยู่ที่เดียวและก็อยู่ตรงกลางเรือ)

ตอนแรกเดี๊ยนเอาของไปให้มาครั้งหนึ่งแล้วค่ะ ตอนก่อนแก้มจะเล่น เพราะคิดว่าเอาไปให้แค่แป๊บเดียว แล้วจะกลับขึ้นไปฟังแก้มร้องเพลง (แก้มน่ารักมากอ่ะ ตอนเดินสวนกับพี่ทีมงานที่เดินไปด้วยกันมีการอ้อนว่าจะไปไหนกัน แก้มกำลังจะขึ้นแล้ว) ตอนนั้นคิดว่ากอล์ฟอยู่ดาดฟ้า ส่วนไมค์อยู่ชั้น 2 แล้วปริมาณของมันก็... เหอะๆๆ พอสมควร (ไม่เยอะหรอกค่ะ แต่มันต้องหอบหิ้ว) เลยกะว่าเอาไปให้ไมค์ก่อนแล้วกัน แต่ดันติดของกอล์ฟไปด้วย 1 ถุง ปรากฏว่าเจอเจ้ากอล์ฟหน้าห้องน้ำซะงั้น เดี๊ยนเลยให้ของขวัญกอล์ฟไปก่อนแล้วบอกว่า "ยังมีอีกกล่องนะ อยู่ข้างบน (วางไว้ที่ดาดฟ้า)" เจ้ากอล์ฟรับของไปแบบร่าเริงมั่กๆ อ่ะ เหมือนเด็กได้ของเล่นเลย แล้วก็หิ้วของขวัญหายเข้าไปในห้องน้ำ ส่วนหนูไมค์นั่ง / นอนคุยโทรศัพท์ไม่มีทีท่าว่าจะวางสาย เดี๊ยนกับพี่ทีมงานรอจังหวะอยู่พักใหญ่ แต่หนูไมค์ค่อยๆ กระดึ๊บนอนลงเรื่อยๆ จนสุดท้ายพวกเราต่างลงความเห็นกันว่า "อย่าเพิ่งกวนฮีเลย" เดี๊ยนถามพี่ทีมงานว่ากอล์ฟ-ไมค์ร้องเป็นวงสุดท้ายรึเปล่า พอพี่บอกว่าเปล่า ก็ใจชื้น เลยคิดว่าไว้ค่อยให้หลังแสดงดีกว่า ตอนนี้คงอยากทำสมาธิ (จริงๆ แล้วเดี๊ยนอยากรีบไปดูแก้ม 555)

แต่เจ้ากอล์ฟหายเข้าไปในห้องน้ำพร้อมกับของขวัญนานมากเลยนะ <<< เอ็งข้องใจอะไรของเอ็ง?

พอกอล์ฟ-ไมค์แสดงเสร็จเดี๊ยนก็เลยไปสะกิดพี่ทีมงานอีกรอบ พี่ทีมงานก็พาไปรอค่ะ ซักพักพี่เขาต้องไปอยู่ข้างบนเหมือนกัน เลยบอกให้เดี๊ยนรออยู่ตรงนั้นแหละ เดี๊ยนก็ "อ่า... จะดีเหรอคะ (แอบรู้สึกเคว้งคว้าง เพราะห้อยป้ายคนดู)" แต่พอยืนรอซักพักก็เริ่มรู้ว่า จริงๆ มันไม่ได้แบ่งโซนอะไรนิ คนเริ่มทยอยกันเข้ามาดักศิลปินและดีเจเพื่อขอถ่ายรูป ส่วนเดี๊ยนก็รอกอล์ฟ-ไมค์ต่อไป ตอนนั้นทั้งคู่กำลังให้สัมภาษณ์ค่ะ ยืนๆๆๆๆ ไปพักใหญ่เหมือนจะสัมภาษณ์เสร็จแล้วแหละ เริ่มคุยเล่นกับทีมงาน แต่ก็ไม่มีโอกาสเข้าไปซักทีเพราะมีกล้องมีไมค์อยู่ และไม่รู้ว่าเขาทำอะไรกัน พี่คนนึงน่ารักมากเลย เห็นเดี๊ยนยืนถือของขวัญอยู่นานแล้ว เขาก็เดินผ่านไปผ่านมาหลายรอบ ก็เลยถามด้วยความเวทนาว่า "รอเอาของให้กอล์ฟ-ไมค์เหรอ" พอเดี๊ยนพยักหน้า เขาก็เดินไปดูให้ แล้วเรียกเดี๊ยนไป ขอบคุณมากเลยค่า พี่ๆ ทีมงานในเรือน่ารักมากๆ เลยง่า

เดี๊ยนก็ยื่นกล่องของขวัญให้กอล์ฟก่อน แล้วหันมาทางไมค์เพื่ออธิบายว่ามันมีอะไรของใครบ้าง ระหว่างนั้นได้ยินเสียงพี่ทีมงานแซวกอล์ฟขึ้นมาว่า "เฮ้ย แกะเลยเหรอ" พอเดี๊ยนหันไปมอง ง่ะ... แกะเลยจริงๆ ด้วย และเดี๊ยนก็รีบกลับไปยังดาดฟ้าอย่างรวดเร็วโดยไม่ได้สนใจกอล์ฟ-ไมค์อีก คือ... อย่าเรียกว่าไม่ได้สนใจเลยค่ะ เดี๊ยนทิ้งเพื่อนไว้ข้างบนตั้งนานแล้ว และตอนนั้น ZEAL ก็เล่นจบไปเพลงนึงแล้ว Y_Y และเกรงใจกอล์ฟ-ไมค์จะพักผ่อนคุยเล่นกับพี่ทีมงานอ่ะ ไหนจะเกรงใจพี่ทีมงานที่อำนวยความสะดวกเราด้วย ขืนพิรี้พิไรเขาคงรู้สึกว่าเราถ่วงเวลา แสดงความบริสุทธิ์ใจไปดีกว่าว่าเราแค่เอาของมาให้แล้วรีบออกไป (จริงๆ เอ็งอยากไปดู ZEAL ล่ะสิอีป้า <<< ก็ถูก 30% แหะๆ)

และต่อจากนี้... มันคือจุดพีคของอารมณ์เดี๊ยนค่ะ จะโดนแฟนคลับกอล์ฟ-ไมค์ประนามเดี๊ยนก็ยอม

กรี๊ดดดดดดดดด พี่ปั๊ปปปปปปปปปปปป (อายุมากกว่ารึเปล่าไม่รู้ แต่อยากเรียกพี่ 555)

ระหว่างที่รอให้ของขวัญกอล์ฟ-ไมค์ เดี๊ยนเห็นพี่ปั๊ปอยู่ 2-3 ครั้ง แต่ไม่เกิดออร่าเท่าไหร่ จนกระทั่งเพลงขึ้น จับไมค์นั้นแล...

โอยยยยย โมเอะโฮกกกกกกกกกกกกกกกกกก...

มิตรรักแฟนบล๊อกขา... เวลาพี่ปั๊ปร้องเพลง แววตามันช่าง... สุดยอดดดดดด มากกกก ยิ่งฮียิ้มล่ะคุณเอ๊ยยยยย อร๊างงงงงง ทำไมถึงได้น่าร้ากกกกกน่าขโมยกลับบ้านอย่างนี้ แถมสถานที่เล็กๆ อายคอนแท็กต์นี่... แบบเต็มๆ ทำเอาเราอาย เพราะร้องบางเพลงไม่ได้แต่โดนสบตา เอ๊ย เพราะพลังจากสายตาฮีอย่างเจิดจ้า โอย... ระทวย

สุดท้ายเดี๊ยนอดหันไปกระซิบเพื่อนไม่ได้ว่า "เวลาพี่ปั๊ปร้องเพลง แววตาเหมือนเจ้ากอล์ฟเปี๊ยบเลย" ถึงจะคนละแนว แต่เสน่ห์แบบเดียวกันเลยอ่ะคร้า... โอยยย เดี๊ยนอยากตายเพราะสายตาพี่ปั๊ปจริงๆ

ไม่ใช่แค่นั้นค่ะ ฮีเดินลงมายืนชิดแถวหน้าแล้วยื่นไมค์ให้คนข้างหลังร้อง โอ้วววว อย่างใกล้สุดๆ นี่ถ้าแหวกคนดูได้ฮีคงแหวกไปแล้ว 555

พี่ปั๊ปขา... งานหน้าไปร้องเพลงที่ไหนคะ เดี๊ยนจะไปนั่งติดขอบเวทีเลยทีเดียว 555

ไม่เคยเห็น Potato เล่นสดแบบใกล้ชิดอย่างนี้อ่ะ ที่เคยเห็นก็ตอนเดินผ่านแล้วได้ยินเสียงเพลงแว่วอยู่ไกลๆ เลยไปชะเง้อมองมั่ง แต่ก็ไม่ได้ฟีลนี้

แถมใจละลายรอบสองตอนเข้าไปขอถ่ายรูปคู่ (แอบสงสัยตัวเองอยู่เหมือนกันว่าทำไมทีกับกอล์ฟ-ไมค์ไม่กล้าขอ แต่พอเป็นศิลปินคนอื่นกลับไม่ค่อยตื่นเต้นเท่าไหร่) อ๊ากกกก ใกล้ชิดจนน่าดีใจ ไม่รู้เพื่อนเดี๊ยนชีแกล้งรึเปล่า ไม่ยอมกดชัตเตอร์ซักที ชวนพี่ปั๊ปคุยอยู่นั่นแหละ ส่วนพี่ปั๊ปก็ยื่นหน้าค้าง แบบว่า... กรี๊ดดดดด พอถ่ายเสร็จเอารูปมาดู ไม่ชัด ชีขอแก้มือถ่ายอีกรอบอีกต่างหาก (เอ่อ เดี๊ยนเขินนะเฟ่ย) แต่รอบสองก็ยังชิดให้ แถมดูดีกว่าเดิม เจ๊... หนูขอบคุณณณณณณ จุ๊ฟๆ

วกกลับมาช่วง MC มีการแฮปปี้เบิร์ธเดย์พี่ฉอดด้วยศิลปินทุกคนขึ้นมาบนเวทีอีกครั้ง พร้อมเค้กให้พี่ฉอดเป่า หนูไมค์มาถึงก็เข้าไปนั่งยองๆ กอดขาพี่ฉอดเหมือนลูกลิงเลยอ่ะ กรี๊ดดดด น่าร้ากกก

แต่ที่ฮาสุดๆ ก็อ๊อฟ ปองศักดิ์ตอนร้องเพลงแฮปปี้เบิร์ธเดย์นี่แหละค่ะ ถึงจะอยู่มุมมืดของเวทีแต่เป็นตัวขโมยซีน เพราะสายตาทุกคู่ต้องหันไปเพ่งมองฮีขณะเต้นส่ายสะโพกโยกย้ายจินตลีลาประกอบเพลง Happy Birthday To You เวอร์ชั่นรีมิกซ์ ลีลาได้ใจมากๆ นี่ถ้ามีเสาอะโกโก้อ๊อฟคงไม่ปล่อยให้เสาเดียวดายเป็นแน่ สุดยอดดดดดดอ่ะ ถูกใจหลายๆ แต่ดูเหมือนเจ้าของวันเกิดจะไม่ทันได้เห็นความเด็ดดวงนี้ น่าเสียดายนัก กรั๊กๆๆๆ

และวงที่เล่นสุดท้ายคือ Big Ass ค่ะ นี่ก็มันส์สุดๆ แดนซ์กันเสียจริตเลยทีเดียวเอ้า แถมจากตอนแรกอยู่หน้าๆ แต่พอ Big Ass ออกมา คนเริ่มกรูจนเบียด สุดท้ายเดี๊ยนกับเพื่อนเลยมูฟไปอยู่ข้างหลัง โฮ่... โล่ง กว้าง ดาดฟ้านี้เป็นของเรา มองไม่เห็นนักดนตรีก็ช่าง ขอกรูดิ้นของกรู (ขออภัยที่หยาบคาย ^^;)

ปิดท้ายด้วยดอกไม้ไฟอย่างตระการตา เป็นอีกกิจกรรมที่น่าประทับใจมากจนเรียกได้ว่าของขวัญส่งท้ายปีเก่าต้อนรับปีใหม่เลยทีเดียว อาหารบนเรืออร่อย ไลฟ์สนุกตั้งแต่ต้นจนจบ ทีมงานน่ารักเป็นกันเอง

ก่อนจะอำลาจากเรือพวกเดี๊ยนก็แวะตะโกนบ๊ายบายหนูไมค์ก่อน (ตอนนั้นไม่เห็นเจ้ากอล์ฟ) อ๊อฟกับแก้มก็อยู่ด้วยเลยได้บ๊ายบายไปด้วย พอออกมาก็สงสัยกันว่าแล้วกอล์ฟไปไหน ปรากฏว่าที่ไหนได้ นั่งอยู่ติดหน้าต่าง เลยไม่เห็น เดี๊ยนกับเพื่อนก็เลยไปยืนเรียกกอล์ฟทั้งที่รู้ว่าไม่ได้ยินหรอก (เพราะมันเป็นหน้าต่างกระจก) กอล์ฟก็ไม่หันจริงๆ ด้วยอ่ะ เพื่อนเดี๊ยนก็หันมาบอกว่า "แบบนี้ต้องส่งกระแสจิต" พอพูดปุ๊บกอล์ฟหันควับกลับมาทันทีเลยง่ะ เลยได้บ๊ายบาย แต่ก็แอบอึ้งกันอยู่สองคนว่าอะไรกันนี่ เหมือนส่งกระแสจิตได้จริงๆ

แต่กอล์ฟตอนขากลับดูซึมๆ นะ ง่วงหรือเป็นอะไรรึเปล่า? เป็นห่วงง่ะ ตอนขึ้นเรือยังร่าเริงเป็นเจ้ากระต่ายน้อยกลอยใจของเจ๊อยู่เลย

คืนนี้เด็กๆ ไปญี่ปุ่นแล้วสินะ ขอให้เที่ยวให้สนุกนะจ๊ะ พักผ่อนเก็บแรง (ใจ) ไว้เยอะๆ กลับมาต้องลุยงานต่ออีกแล้ว สู้ๆ

ขอไปจัดการรูปก่อนนะคะ แล้วจะมาแปะทีหลัง วันนี้มึนมาก เมื่อคืนกลับถึงบ้านมีเหตุการณ์ผลาญพลังจิตไปนิดหน่อย แถมยังฝันบ้าอะไรไม่รู้ เหนื่อยมาก เลยเพิ่งได้มาอัพ วันนี้ก็อยู่แบบเอ๋อๆ ทั้งวัน

EDIT มาแปะรูปตามสัญญาค่ะ กรุณาทำใจกับคุณภาพ ^^;

ประเดิมด้วยเพลง You

เอ่อ... หนูไมค์ ธีมมันสีช็อกกิ้งพิงค์ ไหงมีมาแต่ผ้าพันคอ กลัวแหววเหรอลูก ฮือๆๆๆ

เหมือนหนูไมค์กำลังปล่อยพลัง แล้วข้างหลังก็มีดวงจันทร์ (จริงๆ มันคือฝุ่นสะท้อนกับแฟลชค่ะ ^^;)

ถอดแว่นแล้ว กรี๊ดๆๆๆ

พลังท่วมท้นล่นออกมาอย่างเหลืองอร่าม

กอล์ฟมั่ง

เอ่อ... คนก็ใส่แว่น เสื้อก็ใส่แว่น ว่าแต่ทำไมควงมาแต่พิ้งค์ล่ะลูก ลืมความช็อคไว้ที่บ้าน อิอิ

กอล์ฟปล่อยพลังแต่พองามฮับ

โฮกกกกก รูปนี้เซอร์วิสกันสุดฤทธิ์ ใช่ซี้... ก็คนถ่ายไม่ใช่เจ๊นิ ฮึ งอลลลล แต่ก็ดีใจอ่ะ

(ท่าทางน้องที่ถ่ายรูปจะคิดว่าเดี๊ยนชอบไมค์มากกว่ากอล์ฟ 555 เดี๊ยนดูเป็นแฟนคลับไมค์ขนาดนั้นเลยเหรอคะ? เดี๊ยนชอบสองคนอ่ะ ไม่สามารถเลือกได้ ฮือๆๆๆ)

อ๊อฟบ้าง อิอิ น่ารักอ่ะ ติดมารูปเดียวก็จะแปะมีไรมั้ย อิอิ

รูปนี้ที่อยากแปะเพราะน้องหนูที่นั่งข้างไมค์ (ทีมงาน) น่าร้ากกกกอ่ะ เดี๊ยนเองแอบมองอยู่หลายที ภาพนี้ขโมยซีนหนูไมค์เต็มๆ

ร้องคู่บ้าง ปล่อยพลังหมู่

อร่าม มลังเมลือง ไฟมันแรง แสงแฟลชสู้ไม่ได้

แสงแบบนี้กำลังดี แต่รูปไม่ชัดง่ะ แอบเศร้า

เมื่อหลายหนุ่มยืนเรียงกัน

ผ้าพันคอชินกับไมค์... เอ่อ ซื้อมาพร้อมกันแบบต่อเหลือราคาส่งรึเปล่าลูก

รูปนี้ให้อารมณ์อยากงับต้นคอกอล์ฟมั่กๆ

ไม่ใช่แค่ผ้าพันคอ แต่ขอท่ายืนเหมือนกันด้วย

เฮ้ย หนูไมค์ได้ข่าวว่าคู่ดูโอหนูอยู่ฝั่งซ้าย ไม่ใช่ขวานะลูก

ถ้าเปลี่ยนจากกอล์ฟ-ไมค์เป็นชิน-ไมค์ (ชินมั้ย) เจ๊จะตอบว่า "ไม่ชินจ้า"

ชอบสีหน้ากอล์ฟภาพนี้อ่ะ

รูปต่อจากนี้เป็นฝีมือเดี๊ยนแล้วค่ะ แสงไม่อำนวยอย่างแรง

ไมค์ควงชินมานั่งยองๆ กลางเวที

หนูไมค์เอ๊ย... นั่งเหมือนดมกาวเลยลูก

กรี๊ดดดด รูปนี้สวยด้วยพลังแห่งความรักจากคนถ่าย ดูสิเคอะ โลกนี้สีช็อกกิ้งพิงค์

เริ่มแดงแระ เดี๊ยนพยายามเพ่งว่าหนูไมค์ทำอะไรหว่า?

กรี๊ดเขินป้าเหรอลูก... แดงไปทั้งภาพเลย

ขอโทษชินนะลูก ถ้าเจ๊จะบรรยายภาพนี้ว่า "ใครผายลมฟระ"

ปิดท้ายด้วยภาพแห่งความมืดมนอีกรูป

เดี๊ยนมองหาเจ้ากอล์ฟแล้วนะ แต่หาไม่เจอ เดาว่าอยู่ในห้องน้ำพอดีเลยไม่ได้ขึ้นเวทีง่ะ

แถมอีกนิด... ถ้าเดี๊ยนฟังไม่ผิด ตอนที่สัมภาษณ์กอล์ฟ-ไมค์ถึงสีโลโก้ใหม่ของ EFM เจ้ากอล์ฟตอบว่าสีชมพูก็เหมือนความรัก มีพูดคำว่า Pink is the new black ด้วย แล้วก็บอกว่า ความรักก็เหมือนสีชมพูแล้วต่อไปจะกลายเป็นสีดำ (เดี๊ยนจำไม่เป๊ะหรอกนะคะ จำได้แต่ตอนฟังแล้วมันแอบใจหาย เจ้ากอล์ฟเป็นไรมากป่าวลูก) คืนเดียวกันนั้นเองก็เปลี่ยน status ในไหห้าว่า black tears อีก ซึ่งเป็นเวลาประจวบเหมาะกับที่เดี๊ยน depression กำเริบ ปิดประตูร้องไห้แล้วไลเนอร์กับมาสคารามันเยิ้มออกมา พอล้างหน้าเปิดคอมเจอคำนี้แบบว่า... แอบอึ้งอ่ะ อึ้งทั้งกอล์ฟที่ฮีจะเป็นอะไรรึเปล่า เป็นห่วงอย่างแรง และอึ้งสองชั้นที่นึกถึงน้ำตาตัวเองเมื่อไม่กี่นาทีที่ผ่านมา ที่ตลกกว่านั้น... สาเหตุที่เดี๊ยนเข้าไหห้าของกอล์ฟเป็นเพราะเดี๊ยนเกิดบ้าอะไรขึ้นมาไม่รู้ ดึกก็ดึก เหนื่อยก็เหนื่อย แต่นอนไม่หลับ รู้สึกว่าต้องดูไหห้าเจ้ากอล์ฟให้ได้ <<< แต่เดี๊ยนเป็นแบบนี้ประจำ ประหนึ่งอาการกระสับกระส่ายเป็น reminder รายงานการอัพเดทของไหห้าเด็กๆ =_=" เอ่อ... ถ้ามันเป็น sign อย่างหนึ่งล่ะก็ เดี๊ยนขอ sign ที่เป็นอาการรื่นรมย์กว่านี้ได้มั้ยคะ เวลามันกระสับกระส่ายนอกบ้านไม่มีคอมเช็ค หรือนอนหลับไปแล้วมันทรมานมากเลยอ่ะ

กอล์ฟ... ช่วยมีความสุขมากๆๆๆๆๆ หน่อยได้มั้ยลูก เจ๊รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นคลื่นรับสัญญาณพิลึกๆ อะไรบางอย่างยังไงไม่รู้ อย่าให้เจ๊สร้างกำแพงกับกอล์ฟเลยนะ เพราะสร้างไปก็เหนื่อยเปล่า ยังไงถ้าส่งมาก็รับอยู่ดี T^T (ต่อให้ไม่ส่งมา อีเจ๊ก็สะเออะเข้าไปรับเต็มๆ ทุกที) ไม่ใช่แค่เด็กๆ นะ แต่เดี๊ยนเป็นกับทุกคนที่เดี๊ยนรู้สึกผูกพันอ่ะ

นี่เดี๊ยนพล่ามให้คนอื่นกังวลรึเปล่าเนี่ย บางทีกอล์ฟอาจไม่ได้เป็นอะไรเลยก็ได้ มันเป็นแค่ sense ที่ไม่สามารถพิสูจน์ได้อ่ะ อาจจะตรงหรือไม่ตรงก็ได้ หรืออาจเป็นแค่การคิดไปเองของเดี๊ยน มีแต่เจ้าตัวเท่านั้นที่รู้ เราคงทำได้แค่ "เป็นกำลังใจ" ไม่ว่าเขาจะทุกข์หรือสุข และหวังว่าเขากำลังมีความสุขเท่านั้น

บางที black tears อาจจะเป็นแค่ชื่อเพลงที่กอล์ฟแต่งอยู่ตอนนี้ก็ได้ 555 (เดาแง่ดีได้อีก)