นึกว่าจะกลับไม่ถึงบ้านซะแล้วค่ะ T^T ยังงงๆ อยู่ว่ามีชีวิตรอดมานั่งอัพบล๊อกได้ยังไง

งานวันนี้สนุกมากค่ะ แต่...

เดี๊ยนอาหารเป็นพิษอ่ะ ในท้องรู้สึกแปลกๆ เหมือนบวมๆ ทั้งวันเลย ไม่ค่อยมีแรง ปวดหัว แต่ก็ยังไม่เจียม (แถมตอนเช้าไปทำงานอีกต่างหาก) ตอนเด็กๆ ออกมาไม่รู้เอาเรี่ยวแรงจากไหนไปร้องเพลงและเต้นอย่างสุดมันส์ (ข้าวกลางวันก็ไม่ได้กิน กินไม่ลงอ่ะ คลื่นไส้ ได้มอสเบอร์เกอร์อุดท้องตอนก่อนคอนเสิร์ตไปนิดหน่อย พอให้ไม่เป็นลมตายไปซะก่อน)

สาธุ หายทันวันเสาร์ด้วยเถอะ หนูมีสอบ ฮือออออ... สอบข้อเขียนยังพออ่านหนังสือไหว แต่ไอ้ที่ต้องใช้ร่างกายไปสอบนี่ แอบเป็นห่วง

เข้าเรื่อง...

โฮกกกกกก... ในที่สุดก็ขุดขึ้นมาร้องแล้วค่ะ "อยู่ไหนก็ไม่เหงา" กรี๊ดดดดดดดดดดดดดด ขออย่าให้เป็นครั้งสุดท้ายที่ร้องเลยนะ เดี๊ยนชอบเพลงนี้อ่ะ แฟนๆ หลายคนก็ชอบด้วย (คงขุดมาเพราะแฟนคลับเรียกร้องล่ะมั้ง ^^)

เพลงวันนี้ก็มี Let's Get Down, Inspiration, จะไปส่งให้ถึงมือ และ You by หนูไมค์, ไม่พอดี ไม่ดีพอ และ My Super Star by เจ้ากอล์ฟ คั่นด้วยสัมภาษณ์ (ขายของ 555) อยู่ไหนก็ไม่เหงา, เซ็ง, ที่ปรึกษา, ยิ่งรักยิ่งเจ็บ, Bounce

เดี๊ยนจำลำดับถูกรึเปล่าไม่รู้นะคะ ^^;

ขณะกำลังสัมภาษณ์พี่กอล์ฟถือเค้กออกมาให้น้องไมค์เป่าด้วย ทุกคนช่วยกันร้องเพลง Happy Birthday หนูไมค์บอกว่ายังไม่ใช่วันนี้ซักหน่อย (เอิ่ม... แล้ววันพรุ่งนี้จะมีซักกี่คนที่ได้ไปแฮปล่ะจ๊ะหนูไมค์ คิวพรุ่งนี้มีแต่ถ่ายรายการแถมไกลแสนไกล อีป้าไปไม่ได้คนนึงล่ะ T^T อยากอยู่นะ)

ตอนหนูไมค์ร้องเพลงตัวเองจบ มีการแซวด้วยว่าไปท่องเนื้อเพลงกันมาแล้วใช่มั้ย เหอะๆๆๆ อะไรจะขี้น้อยใจขนาดนั้นจ๊ะ เจ๊ก็เห็นแฟนคลับร้องเพลงหนูไมค์กันเสียงดังมาตั้งแต่เพลงเริ่มออกแล้วนี่นา

วันนี้เดี๊ยนโชคดีได้ meet&greet หลังคอนเสิร์ตด้วยอ่ะ แต่... ยังงงๆ อยู่ว่าสรุปตัวเอง meet&greet กับศิลปินหรือกับสองดีเจกันแน่ -*-

หลายๆ อย่างไม่พร้อมในการ meet อย่างยิ่ง นอกจากจะเบลอๆ เพราะสภาพร่างกายแล้ว ยังขึ้นเป็นคนแรก ไม่ทันได้เตรียมตัวเตรียมอะไรเลย เรียกว่ายังไม่ทันได้สั่นเพราะความตื่นเต้นเลยค่ะ (แต่สั่นเพราะหมดแรงข้าวต้ม)

แอบเคืองเล็กน้อยที่เขาแซวว่าเด็กเกาหลีง่ะ คือ... แซวว่ามาจากประเทศเพื่อนบ้านยังไม่โกรธเท่าเอาคำว่า "เกาหลี" มาใช้กับเรา <<< อคติส่วนตัวแล้วป้า อิอิ ล้อเล่นค่ะ ก็ไม่ได้โกรธจริงนะ แค่เดี๊ยนไม่ชอบเกาหลีง่ะ เหอๆๆๆ คนพูดก็ไม่รู้หรอก คริๆ

ตอนที่รู้ว่าจะได้ meet&greet ก็ไปซื้ออะไรติดไม้ติดมือฝากสองหนุ่มเขาหน่อย ขณะที่วางให้ตรงหน้าไมค์และกอล์ฟ ทำไมเดี๊ยนถึงรู้สึกเหมือนกำลังหย่อนข้าวเหนียวสังขยาห่อใบตองลงในบาตรพระก็ไม่รู้ง่า (ซะงั้น ก็ยังดีที่ของชิ้นเล็กๆ ถ้าชิ้นใหญ่อาจรู้สึกเหมือนกำลังประเคนสังฆทานได้)

ดีเจพล่ากุ้งถามเดี๊ยนเฉยเลยว่า "มีอะไรจะพูดกับพี่กอล์ฟ พี่ไมค์รึเปล่า"

แง่ะ... ขอบคุณที่ประเมินอายุเดี๊ยนต่ำ แต่... ไม่รู้สึกดีใจอ่ะ T_T แอบรู้สึกผิดกับกอล์ฟ-ไมค์อีกต่างหาก

ปีนี้มันปีอะไรเนี่ย มีแต่คนอายุเท่ากันและน้อยกว่าเรียกว่า "น้อง" อันนี้ไม่เท่าไหร่ แต่เคยโดนเรียกว่า "หนู" ด้วยอ่ะ เวลาถูกดูปีเกิดตอนติดต่องานจะโดนหันมามองหน้าซ้ำเหมือนไม่เชื่อสายตา ไม่ก็ถูกคิดว่ากำลังเรียนอยู่ ลึกๆ มันก็ชอบอยู่หรอกนะ แต่เดี๊ยนดูไม่น่าเชื่อถือขนาดนั้นเลยเหรอ? บางทีไม่ค่อยพอใจในความดูเด็กของตัวเองเหมือนกัน นี่แสดงว่าไม่ใช่แค่หน้าอ่อนกว่าอายุธรรมดา แต่เหมือนกำลังโดนหาว่า "กะโปโล" ด้วยสินะ -_-" (เดี๊ยนดูไม่เป็นสาวตรงไหนเหรอคะ? หน้าก็แต่งแล้ว ถ้าไม่แต่งจะเด็กกว่านี้อีก... เป็นปัญหาในการใช้ชีวิตอยู่ทุกวันนี้พอควร ทั้งที่พยายามวางตัวเป็นผู้ใหญ่แล้ว <<<จนติดยี่ห้อว่าหยิ่งเลยสิเอ็ง) อืม... แต่ก็เคยมีเพื่อนร่วมงานของเดี๊ยนจับกลุ่มวิเคราะห์เหมือนกันว่า จริงๆ แล้วเดี๊ยนไม่ได้หน้าเด็กหรอก แต่ที่เด็กคือแววตามากกว่า เป็นข้อได้เปรียบของคนตาดำรึเปล่าคะ? (หรือจริงๆ แล้วหลอกด่าว่าตรูซื่อบื้อหว่า?)

สรุป... การ meet&greet คิดอะไรไม่ออก บอกอะไรไม่ถูก ในหัววิ้งๆ จากสภาพร่างกายไม่อำนวย โดนชวนคุยจนลืมทุกอย่าง แถมขึ้นไปรับลายเซ็นเร็วเกินไป ไม่ทันตั้งตัว อุตส่าห์หอบซีดีมา พอขึ้นไปกอล์ฟ-ไมค์เซ็นเสร็จแล้วระหว่างดีเจมาชวนคุย ไม่ได้พูดกับศิลปินโดยตรง ไม่ได้จับมือ ไม่ได้อะไรทั้งนั้น เหมือนเดินผ่านให้ของ รับของ แล้วเดินลงมาอย่างไร้วิญญาณ ไม่เกิดความทรงจำอะไรเลย แม้แต่จะขอให้ช่วยเขียนชื่อ หรือมองหน้ากอล์ฟไมค์ชัดๆ ก็ไม่ได้ทำ เอ่อ... อย่าบอกนะว่า ไอ้รูปถ่ายที่ระลึกที่ทีมงานถ่ายให้เดี๊ยนบนเวทีน่ะ ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับกอล์ฟ-ไมค์เลยแม้แต่น้อย แง่ะ

แต่ถ้าย้อนเวลาได้ ก็คงไม่ขออะไรอยู่ดีค่ะ จริงๆ จะว่าไปเดี๊ยนก็ไม่มีความคิดตักตวงอะไรจากศิลปินอยู่แล้วล่ะ ได้เท่าที่ให้ก็ดีเท่าไหร่แล้ว คนอื่นส่ง sms กันแทบตายไม่ได้ขึ้นมาก็มี และก็ยินดีกับคนที่ได้จับมือและทำอย่างอื่นด้วยนะ ถ้าศิลปินเจอแต่แฟนเพลงอย่างเดี๊ยนก็คงเบื่อเหมือนกันแหละ อาจเสียเซ้วว่าทำไมแฟนคลับเหินห่าง 555

แล้วตรูจะนอยทำไมในย่อหน้าที่แล้ว อีป้านี่ -*- ! เอ็งซวยของเอ็งเองที่มาป่วยวันนี้ เหอๆๆๆ

เอาน่า... ก็ได้พูดมุกมหาเชย "รักนะ จุ๊บๆ" ออกไป เดี๊ยนทำอะไรลงไปอ่ะ ไม่เข้าใจตัวเอง แต่เป็นคำเดียวที่ผุดขึ้นมาในหัว ณ วินาทีนั้น สุดแสนจะเสียดายโอกาส T^T (แอบเกลียดคำนี้ขึ้นมาตะหงิดๆ)

อ่า... แต่ก็ได้ฟัง "อยู่ไหนก็ไม่เหงา" แล้ว ชื่นใจจัง

จะโลภไปมั้ย ถ้าเดี๊ยนจะบอกว่า อยากฟังคว้าลมแบบร้องสดมั่งอ่ะ แต่คงต้องรอหนุ่มๆ เขาจำเนื้อเพลงให้แม่นก่อนล่ะมั้ง ไอ้คนดูอย่างเราไม่ได้ถือสาอะไรหรอกค่ะถ้าจะร้องผิด ร้องมาเหอะ อย่างมากก็ยิ้ม หัวเราะแบบรู้ทัน และมันเป็นเสน่ห์อย่างหนึ่งของการแสดงสดด้วยนะ แต่ตัวศิลปินคงไม่รู้สึกดีเท่าไหร่ถ้าร้องพลาดบ่อยๆ พยายามเข้าแล้วกันนะหนูๆ เพราะยังไงป้าก็เอ็นดูประหนึ่งลูกหลานอยู่แล้ว

แต่... อย่างนึงกอล์ฟ ถ้าเปลี่ยนคำว่า "แฟนคลับรุ่นป้า" เป็น "แฟนคลับรุ่นแม่ (ทูนหัว)" จะขลังกว่านี้เยอะเลย ฮิ้ววววว

แต่เดี๊ยนไม่ขอเกาะกลุ่มนะคะ ยังยืนยันว่าเป็นแฟนเพลงรุ่นสาวประเภทสอง (บ๊วย) อยู่ คริๆ

ต๊ายยยย เดี๊ยนพิมพ์อะไรออกไป เอาความจริงของตัวเองมาตีแผ่

สุดท้ายของวันนี้... รูปค่ะ อิอิ

เปิดตัวด้วย Let's Get Down

กอล์ฟไม่ชัดแต่ได้อารมณ์มาก

อ๊ากกกก เห็นแล้วอยากจิ้นนนน >.,<

หน้าตาได้ใจมากเลยเจ้ากอล์ฟ

ไม่ชัดแต่เท่อ่ะ ขอแปะ

หนูไมค์พิจารณาน้ำดื่ม ในขณะที่เจ้ากอล์ฟดื่มไปแล้ววว

ใครไม่หลง เดี๊ยนหลงล่ะ ภาพนี้ >///<

เหม่งมหาเสน่ห์

ไมค์เวลาผมแสกนิดๆ น่ารักจัง เหมือนพระเอกการ์ตูนตาหวานเลย

ไม่มีคำบรรยายในอิริยาบทนี้ ^^

แสงไม่พอง่า

อรั๊ยยยยย >//////<

เนิร์ดดี้แก๊ง นำทีมกันอ่านหนังสือสอบ

เจ้ากระต่ายน้อยเอ๊ยยยย จะน่ารักไปถึงไหน งุงิ

ไม่ชัด แต่มุมนี้สวยอ่ะ

เท่มากกกก

นี่ก็ไม่ชัดอีกแล้ว แต่ภูมิใจนำเสนอ เพราะริมฝีปากเธอน่าจูบมากมาย *3*

รูปกอล์ฟส่วนใหญ่มีแต่ไมโครโฟนบัง เลยเลือกมาค่อนข้างน้อยค่ะ (แต่ถ่ายเยอะนะ ^^;)

โอ้วววว สีหน้าแบบนี้ เจ๊ให้ 5 ดาว

เคลิ้มมมมม

เท่มากลูกเอ๊ย

น่าร้ากง่ะ อยากเติม ? รอบๆ ใบหน้ากอล์ฟ

กอล์ฟ อย่าโกรธเจ๊นะ แต่รูปนี้กอล์ฟเหมือนนางพญา

เซ็กซี่ ถูกใจป้าหลายๆ

หนูไมค์ หวานได้อีก

จะมีเรื่องกับใครลูก?

กอล์ฟเล่นไมโครโฟน?

เช็ดมือเตรียมเขมือบเชอรี่บนเค้กที่ไมค์เป่าน้ำมนต์ เอ๊ย เป่าเทียน

กอล์ฟแค่พิสูจน์ว่าน้ำมนต์ของไมค์ไม่มียาพิษครับ

อร๊ายยยย น่ารักได้อีกกกก เสียดายมีเงามาทับง่ะ

ขอให้หนูไมค์มีรอยยิ้มแบบนี้ตลอดไปนะลูก

กอล์ฟเปล่งออร่า

วันนี้เหมือนได้ยินเสียงลือๆ ว่าเด็กๆ มีเรื่องผิดใจกันค่ะ เดี๊ยนก็ขอภาวนาให้มันเป็นแค่เสียงลือเฉยๆ นะ การต้องอยู่กับพี่น้องตัวเองตลอดเวลายิ่งกว่าสามีภรรยาหรือคู่ชีวิตมันก็คงน่าอึดอัดระดับหนึ่ง หากเป็นคนประเภทสร้างโลกส่วนตัวหรืออาณาเขตของตัวเองคงยิ่งเบื่อหน้า รำคาญกันเป็นธรรมดา (เดี๊ยนก็เป็นนะ เวลาอยู่บ้านมักอยู่คนเดียวและสร้างบาเรียโดยไม่ได้ตั้งใจ สามารถหงุดหงิดใส่คนรอบข้างได้ถ้ารู้สึกว่าถูกคุกคาม) แต่... แฟนเพลงคงเสียใจมากๆ ถ้ารู้ว่าทั้งคู่ทะเลาะกันอ่ะ เพราะความเป็นพี่น้อง และการร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมาตลอดของทั้งสองคนมันตราตรึงอยู่ในหัวใจของทุกคนแล้ว ไม่ว่าจะดีจะร้ายยังไง สำหรับเดี๊ยนการที่กอล์ฟ-ไมค์อยู่ด้วยกันเป็นสิ่งที่น่ารักที่สุดเท่าที่เดี๊ยนเคยเจอมาก็ว่าได้ (ไม่ได้เวอร์นะ) เดี๊ยนอยากให้กอล์ฟ-ไมค์เป็นพี่น้องที่รักกันมากที่สุดในโลก (กรุณาอย่าจิ้นวาย 555) เพราะกอล์ฟ-ไมค์ดูดีที่สุดเมื่อมีกันและกัน อ่า ฟังดูอาจจะเลี่ยน แต่เดี๊ยนเชื่อว่าขนาดเดี๊ยนกับน้องสาวก็คงยังรักกันได้ไม่เท่ากอล์ฟ-ไมค์เลยล่ะ อิจฉานะเนี่ย

พูดเรื่องนี้ขึ้นมาก็แอบเหงานิดๆ นะ เดี๋ยวนี้พี่น้องไม่ค่อยหยอกเอินกันเท่าไหร่เลย (ยกเว้นตอนไปแชเนลวี) อยากเห็นกอล์ฟทำท่าตลกๆ ให้ไมค์หัวเราะหรือยิ้มเขิน แล้วก็อยากเห็นไมค์เข้าไปกอดหรืออ้อนพี่ชายจังเลย ตอนนี้ยังเด็กกันอยู่ต้องรีบๆ ทำ เดี๋ยวอายุมากไปทำแล้วจะดูแปลกๆ 555

จะว่าไป ช่วงนี้แอบคิดเล่นๆ ว่าอัลบั้มหน้าอยากให้กอล์ฟแต่งเพลงให้ไมค์ร้อง และไมค์แต่งเพลงให้กอล์ฟร้อง คงจะน่ารักดี ^^

และก็คิดเล่นๆ อีกอย่างว่า ถ้าอนาคตมีผลงานโซโลขึ้นมาจริงๆ กรุณาอย่าออกมาเวลาเดียวกันหรือซ้อนทับกัน เพราะเดี๊ยนคงตามไม่ถูก แยกร่างก็ไม่ได้ อาจไม่ได้ไปตามทั้งคู่เลยก็ได้ง่ะ TT_TT

จบเอ็นทรีดีกว่าค่ะ เหลือบไปดูกระจกแอบตกใจ ไม่คิดว่าตัวเองจะตาเหลืองขนาดนี้ ฮือ... พรุ่งนี้จะทำงานไหวมั้ยเรา

วันเกิดไมค์คงไม่ได้ไปอวยพรแน่ๆ แต่วันอาทิตย์เดี๊ยนไปลงเรือล่ะ ได้ข่าวจากเพื่อนแฟนคลับว่าหลังจากลงเรือแล้วกอล์ฟ-ไมค์ก็จะตรงดิ่งไปสนามบินลัดฟ้าไปเที่ยวที่ญี่ปุ่นทันที

ขอให้เที่ยวสนุกนะหนูๆ ในที่สุดก็ได้พักผ่อนเสียที เจ๊ดีใจด้วย เดินทางปลอดภัยนะจ๊ะ (ทำไมเอ็งไม่ไปอวยพรวันอาทิตย์ -*- )