อย่างที่บอกในเอ็นทรีที่แล้วว่าเดี๊ยนตัดสินใจอย่างกะทันหัน แต่การตัดสินใจครั้งนี้คุ้มค่ามากๆ เลยค่ะ เพราะรู้สึกประทับใจอย่างบอกไม่ถูก ตอนนี้ยังรู้สึกหัวใจเต้นแรงอยู่เลย

งานนี้เดี๊ยนไม่ได้ถ่ายรูปเลยซักช็อต เพราะอยู่ไกลเหลือเกิน จริงๆ จะเข้าไปใกล้ๆ ก็ได้ พี่ที่ไปด้วยก็บอกว่าเดี๊ยนอยากไปดูหน้าเวทีก็ตามสบาย และถ้าเป็นงานอื่นๆ ที่ผ่านมาคนรักอิสระอย่างเดี๊ยนมักจะยืนตามใจตัวเองอยู่แล้ว ไม่ติดกลุ่ม (จะติดก็ตอนอยากเต้นนี่แหละ) แต่วันนี้เดี๊ยนเห็นว่ากลุ่มพี่เขาคนน้อย และถือป้ายไฟกันอยู่ด้านหลังในขณะที่ช่วงกลางๆ มีแต่คนนั่ง เลยทำให้ดูโหรงเหรง เดี๊ยนเลยรู้สึกว่าถ้าเราไปอีกคน คนในกลุ่มก็จะน้อยเข้าไปอีก ศิลปินมองมาแล้วคงเหงาๆ พิลึก แน่นอนค่ะว่ากะอีแค่เดี๊ยนตัวผอมๆ ลีบๆ คนเดียวไม่ได้ช่วยทำให้จำนวนแฟนเพลงดูฟูฟ่องได้เท่าไหร่ แต่มันเป็นความสบายใจและเต็มใจที่จะทำอ่ะนะ มาด้วยกัน ก็สนุกด้วยกัน ถ้าเดี๊ยนถ่ายรูปเก่งหรือมีกล้องเจ๋งก็ว่าไปอย่าง อาจดอดเข้าไปถ่ายรูปมาอัพหรือแจกชาวบ้าน อีกอย่าง มีพี่และเพื่อนที่ชอบถ่ายรูปไปถ่ายอยู่ข้างหน้าแล้ว เอาไว้ไถรูปกับพี่และเพื่อนตากล้องดีกว่า อิอิ

งานวันนี้จัดที่ลานจอดรถค่ะ พื้นที่กว้างใหญ่ไพศาล เวทีก็ใหญ่ พวกเดี๊ยนอยู่กันไกลลิบๆ ถ้าดูโดยภาพรวมอาจรู้สึกแปลกๆ เพราะคนไปรุมกันอยู่หน้าเวที ตรงกลางๆ ดูเหมือนว่าง และมีพวกเดี๊ยนยืนกันโดดๆ อยู่ด้านหลัง แต่จริงๆ ไม่ว่างเลยค่ะ เป็นกุศโลบายของกลุ่มป้ายไฟว่าพยายามอยู่ข้างหลังเพื่อไม่ให้บังคนอื่นๆ แต่ที่ดูไม่เต็มเม็ดเต็มหน่วยเพราะสถานที่จัดงานมีเก้าอี้มาตั้งเกือบเต็มพื้นที่ และมีคนนั่งกันแบบตามสบาย เลยเหลือช่องว่างบริเวณคนที่นั่งเยอะ ไอ้ครั้นเราจะเข้าไปแทรกทั้งที่มันว่างอยู่ก็ติดเรื่องชูป้ายนี่แหละค่ะ เลยต้องเจียมเนื้อเจียมตัวกันอยู่ข้างหลัง แต่ก็สนุกดี เสียอยู่อย่างเดียวคือเสียงช่วยร้องเพลงดังไปไม่ถึงเพราะเป็นที่เปิดโล่งและไกลหัวใจ เอ๊ย เวที ตะโกนเท่าไหร่เสียงก็ขึ้นฟ้าหมดเลย ไม่ได้ยินเสียงคนช่วยร้องหน้าเวทีด้วย เสียงเบามาก บางครั้งเลยอดใจหายไม่ได้ว่าไม่มีใครช่วยกอล์ฟ-ไมค์ร้องเพลงเลยเหรอ แต่คิดไปคิดมา นั่นาจเป็นเพราะระยะทางก็ได้ พวกเราถึงไม่ได้ยิน T^T

มาเรื่องที่ว่าคุ้มดีกว่าค่ะ ^^

วันนี้กอล์ฟ-ไมค์เล่นกับไลฟ์แบนด์... ชอบอ่ะ แถมยังมีโชว์พิเศษอีกด้วย ถ้าไม่ได้มาคงเสียดายแย่

สองหนุ่มขึ้นเวทีเป็นกลุ่มสุดท้ายเลยล่ะ เริ่มต้นด้วย Let's Get Down วันนี้รู้สึกว่าดนตรีแปลกหูไปนิดหน่อย เดี๊ยนอาจคิดไปเองก็ได้ แต่พูดถึงไลฟ์แบนด์เพลงนี้ก็ได้ยินตั้งแต่คอนเสิร์ตแล้ว ไหนจะวันแถลงข่าว ถ้าแปลกหูก็น่าจะสะกิดใจตั้งแต่ตอนนั้น

เพลงต่อมาเป็น Inspiration พี่ที่กลุ่มหันมาบ่นอย่างเสียดายว่าอยากเห็นหน้ากอล์ฟตอนเต้นเพลงนี้ เดี๊ยนแอบเห็นด้วยเต็มๆ ชอบอ่ะเวลาทำหน้าทำตา กอล์ฟดูน่ารักเหมือนเด็ก

จากนั้นต่อด้วย จะไปส่งให้ถึงมือ และ ไม่พอดี ไม่ดีพอ

เจ้ากอล์ฟอุตส่าห์พูดดักคอว่าช่วยกันร้องนะครับ วันนี้เราจะไม่ยอมปล่อยไมค์ (โครโฟน) ให้ แต่สุดท้าย... หนูไมค์ไม่วายปล่อยให้คนดูช่วยร้องอีกแล้ว อย่ากระนั้นเลย... เจ้ากอล์ฟก็เหมือนกันแหละ 555

ก่อนหน้านั้นเดี๊ยนก็สนุกสนานกับการเต้นพลางโบกป้ายไฟเล็กๆ ของเดี๊ยนที่พกมาแบบกันเหนียว (แต่มันเล็ก มองเห็นไม่ชัดหรอกค่ะ แต่ถือไว้ให้มันดูสว่างๆ เยอะๆ จะได้สวย) แต่มันแปลกมากเลย... ตอนที่กอล์ฟร้องไม่พอดี ไม่ดีพอตั้งแต่ช่วงกลางๆ เพลง มันเหมือนมีอะไรกระทบใจอย่างบอกไม่ถูก ความรู้สึกตอนนั้น... มันเหมือนมีบางอย่างที่หายไปเมื่อนานมาแล้วกลับมา มันคืออะไรกันนะ? ความรู้สึกนั้นทำให้ช็อคเล็กๆ จนเผลอหยุดโบกป้าย จนพี่ที่ยืนข้างๆ ฉวยเอาไปโบกแทนเดี๊ยนก็ยังไม่รู้สึกตัว พอหลับตาจับความรู้สึกนั้นชัดๆ แล้ว น้ำตาก็จะไหล เดี๊ยนรู้สึกว่าไม่ได้สัมผัสอะไรแบบนี้จากกอล์ฟมานานเหมือนกันนะ แม้แต่ตอนคอนเสิร์ตใหญ่ ทั้งที่อยู่ใกล้กว่านี้หลายเท่ายังไม่รู้สึกถาโถมเท่านี้เลย

ไม่อยากจะคิดเลย ถ้าวันนี้เดี๊ยนอยู่ใกล้เวทีจะเป็นยังไง? แล้วคนอื่นล่ะ... รู้สึกเหมือนกันบ้างมั้ย หรือว่าเดี๊ยนหลอนของเดี๊ยนเอง?

จำได้แล้ว... มีอยู่ช่วงหนึ่งเมื่อนานมาแล้ว เดี๊ยนเคยฟังกอล์ฟร้องสดแล้วตกอยู่ในภวังค์บ่อยๆ ถามว่าเสียงกอล์ฟเพราะอย่างมหัศจรรย์พันลึกขนาดนั้นเลยเหรอ มันก็ไม่ใช่นะ ยิ่งถ้าเทียบกับตอนนี้ การร้องเพลงของกอล์ฟก็มีพัฒนาการขึ้นเรื่อยๆ ด้วยซ้ำ แต่มันแปลกมากเลยค่ะ ที่รู้สึกเหมือนกับว่าเสียงมันพุ่งเข้ามาที่หัวใจ... ไม่ใช่หู มันสะกดอ่ะ พอเป็นแบบนี้ทีไร มันร้องเพลงตามไม่ออกล่ะ อารมณ์โบกป้าย อารมณ์ถ่ายรูปมันหายไปหมดสิ้น อยากหลับตาเงี่ยหูแล้วใช้หัวใจฟังอะไรบางอย่างที่สื่อออกมา มันเหมือนสื่อกันได้ ทั้งๆ ที่ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าคนบนเวทีเขามีอะไรจะสื่อให้เรารึเปล่า

มันจะคล้ายอารมณ์เวลาเห็นผีรึเปล่านะ? แบบว่าถ้าคลื่นตรงกันแล้วถึงจะเห็น 555 (เอ็งเปรียบเทียบซะเสียบรรยากาศเลย -*-)

จบไม่พอดี ไม่ดีพอก็ต่อด้วย ยิ่งรักยิ่งเจ็บ ค่ะ เดี๊ยนยังค้างจากเมื่อครู่ กว่าจะเรียกสติสตังกลับคืนมาได้ก็ปาเข้าไปช่วงท้ายเพลงซะแล้ว งานนี้โทษเจ้ากอล์ฟเต็มๆ 555

เจ้ากอล์ฟหันไปกระซิบกระซาบไมค์ แล้วคุยกับนักดนตรีนิดหน่อย ก่อนจะเริ่มโชว์พิเศษ ท่าทางช่วงนี้กอล์ฟกำลังไฟแรงกับไอเดียใหม่ๆ อย่างเห็นได้ชัดเลยล่ะ อยู่ในช่วงรวยอารมณ์ ความคิดและกำลังใจสินะ ^^ รู้สึกว่าสมเป็นกอล์ฟจัง เกิดอะไรขึ้นกับเจ้ากระต่ายน้อยของเจ๊รึเปล่านี่ เหมือนเจ้ากระต่ายที่เจ๊เคยหลงแบบหัวปักหัวปำกำลังกลับมาอีกครั้ง ชอบเวลากอล์ฟเป็นแบบนี้นะ หรือเพราะก่อนหน้านี้ฮีจะเหนื่อยเกินไป เรียนหนักรึเปล่า มีอะไรเศร้าใจมั้ย อ่า... ไม่เดาอ่ะ เดาไปก็ไม่รู้ความจริง รู้แต่ต้องมีแรงบันดาลใจอะไรแน่ๆ (หรือเดี๊ยนจะคิดไปเองเพราะอากาศเปลี่ยนแปลงบ่อย? 555 <<< เออ ท่าจะอันหลังนี่แหละ ^^;)

โชว์พิเศษเป็นโชว์เต้นจากแดนเซอร์ค่ะ นักดนตรีตีกลองให้จังหวะ เจ้ากอล์ฟทำบีทบ็อกซ์ ร้องประกอบบ้าง ระหว่างมองแดนเซอร์เต้น หนูไมค์ก็ยืนหลับ เอ๊ย ยืนหลบแถวๆ กลองชุด พลางส่ายสะโพกเต้นตามแบบเบาๆ ตะ ตะ แต่... โมเอะมากกกกก หนูไมค์เต้นเหมือนเด็กอนุบาลเลยอ่ะ น่าร้ากกกก ไม่อยากเชื่อว่าเจ้าคนตัวใหญ่ๆ จะโยกตัวตามจังหวะได้น่ารักได้ใจขนาดนี้ จากนั้นกอล์ฟ-ไมค์ก็เข้ามาแจมบ้าง แดนเซอร์ก็หกสูงกันอย่างพร้อมเพรียง เจ้ากอล์ฟก็หกสูงบ้าง ทิ้งหนูไมค์ยืนเอ๋ออยู่คนเดียวท่ามกลางคนขาชี้ฟ้า แป๊บนึงเหมือนสำนึกได้ เลยหกสูงมั่งเป็นคนสุดท้าย อ้อ เจ้ากอล์ฟเปิดพุงด้วยนะขอบอก ส่วนหนูไมค์ก็ขยันเด้งเป้าจริงจริ๊งงงง อิจฉาคนดูแถวหน้าๆ นะเนี่ย เหอๆๆๆ

สนุกอ่ะ

จากนั้นก็ตามด้วยเพลง You กับ My Super Star ไม่รู้ข้างหน้าเป็นยังไง แต่ข้างหลังช่วยกันร้องเต็มที่ เสียงจะไปถึงศิลปินรึเปล่านี่? ถ้าไม่ถึงเพราะข้างหน้าเสียงดังมาก ก็จะดีใจค่ะ แต่กลัวข้างหน้าก็เบา แถมข้างหลังเสียงดังไม่พออีกนี่สิ แต่เท่าที่ดูในจอคนก็ช่วยกันร้องเยอะอยู่นะ คงเพราะระยะทางจริงๆ นั่นแหละ เฮ้ออออ...

ตบท้ายด้วยเพลงจากอัลบั้มก่อนๆ 3 เพลง คนคนเดียวกัน เรื่องเล็กของเธอ และ Bounce ก่อนหน้านั้นกอล์ฟโชว์เต้นและตีลังกาเล็กๆ คั่น แล้วให้ไมค์โชว์มั่ง ตอนกอล์ฟเรียกไมค์เหมือนจะพูดว่า "com'on baby" อะไรประมาณนี้ ฟังแล้ว... แอบจิ้นเล็กๆ ในใจ คริๆ ไหนจะแซวน้องชายตอนให้พูดเข้าเพลงอีกว่า "ไม่พูดรวบยอดทีเดียวตอนเพลงสุดท้ายเลยล่ะ" แบบว่า... แซวไมค์เรื่องพูดน้อยตลอด (แต่อาคุงพี่ชายก็พูกตาหลอกเหมืองกังนะเคอะ)

ชอบเพลงคนคนเดียวกันเวอร์ชั่นไลฟ์แบนด์ที่สุดเลยค่ะ ชอบตั้งแต่ตอนคอน get reAdy แล้ว ชอบทุกๆ อย่างเลยล่ะ (ยิ่งทำให้อยากฟัง อยู่ไหนก็ไม่เหงา เวอร์ชั่นไลฟ์แบนด์ ^^) เรื่องเล็กของเธอ กับ Bounce ก็แสนคิดถึง เพลง Bounce หนูไมค์ถอดหมวกเสยผมเปิดเหม่งด้วย ฮุฮุฮุ ดีไปหมดทุกอย่างเลย เสียอย่างเดียว ดันอยู่ไกลไปหน่อย Y_Y

วันพฤหัสนี้มี Hotwave Show Pow เด็กๆ จะโชว์เด็ดเหมือนวันนี้รึเปล่านะ เดี๊ยนและเพื่อนๆ เดี๊ยนจะได้ฟัง "อยู่ไหนก็ไม่เหงา" สดๆ อีกครั้งรึเปล่า กอล์ฟจะ charismatic อย่างวันนี้มั้ย จะสะกดคนดูอื่นได้อย่างที่สะกดเดี๊ยนซึ่งอยู่ไกลๆ รึเปล่า

สาธุ... ขอให้ได้ทำเลดีๆ ดูคอนเสิร์ตด้วยเถอะ คิดถึงออร่าเด็กๆ อ่ะ T___T

วันนี้สนุกมากค่ะ ขอโทษด้วยที่ไม่ได้ถ่ายรูปมาเลย แต่คิดว่าคนอื่นๆ ที่ไปตามคงได้ช็อตดีๆ มาแบ่งปันเพียบแหละค่ะ (เดี๊ยนก็ว่าจะไปอาศัยใบบุญดูหน้าเด็กๆ ชัดๆ จากรูปถ่ายของชาวบ้านนั่นแหละ กร๊าก)

จบข่าว

ปล. อยากเห็นหนูไมค์เต้นท่าสุดโมเอะนั่นอีกจัง เหมือนเดี๊ยนจะได้เห็นแค่ตอนที่นี่หมอชิต แต่พี่ MD บอกว่าในรายการรู้จริงป่ะ? ก็เต้นเหมือนกัน แต่หลังจากนั้นก็ไม่เต้นอีกเลย ฮืออออ ออกจะน่ารักแท้ๆ