เอ็นทรีนี้ต้องโทษคุณ tongkong จาก >>> เอ็นทรีนี้ <<<

ตอนนี้เดี๊ยนคลั่งเพลง "คว้าลม" แบบนั่งฟังทั้งวันสลับกันระหว่างเดโมเวอร์ชั่นกับอัลบั้มเวอร์ชั่นไปเรียบร้อย (ถึงขั้นเอาไปแปะในไหห้าของตัวเอง 555+)

เดี๊ยนไม่แปะเพลงในเอ็นทรีนี้นะคะ ใครอยากฟังก็คลิกเข้าไปในบล๊อกของคุณ tongkong เอง จะได้ไปพูดคุยกับคนงัดไฟล์ออกมาแปะคนแรกด้วย อิอิ

เพลงนี้ตอนที่เดี๊ยนยังไม่ได้ฟังเพลงทั้งอัลบั้ม มีน้องๆ แฟนคลับเชียร์ให้ไปฟังเพลงคว้าลมเป็นเพลงแรก ถ้าจะให้ดีต้องดูคาราโอเกะด้วย

เดี๊ยนก็ฟังเพลงก่อนค่ะ ฟังครั้งแรกไม่ถึงกับชอบเป็นพิเศษนะ รู้สึกแต่ว่าจำเนื้อเพลงยาก ปกติเพลงที่จำเนื้อง่ายสำหรับเดี๊ยน ฟังแค่ครั้งเดียวก็พอจะจับเค้า คีย์เวิร์ด และร้องท่อนฮุคได้อย่างใกล้เคียงแล้ว แต่เพลงนี้ฟังตั้ง 3 ครั้ง เนื้อเพลงไม่เข้าหัวเลย ทั้งที่ทำนองเพลงน่าจะจับอะไรได้บ้าง อย่างน้อยก็ตอนที่มีการเน้นคำอ่ะ

แต่พอฟังหลายๆ ครั้งก็เริ่มชอบล่ะ อย่างน้อยก็ชอบเสียงกอล์ฟ-ไมค์ แต่ "อยู่ไหนก็ไม่เหงา" ก็ยังมาวินอยู่

ส่วนคาราโอเกะน่ะรึ โฮกกกกกก ภาพมันฆ่าเสียงไปตั้งแต่รอบแรกแล้วล่ะค่ะ กร๊ากๆๆๆ เด็กๆ น่ารักขนาดนี้ เปิดกี่รอบสมาธิก็อยู่ที่เด็กๆ จนลืมฟังเพลงนั้นแล เหอๆๆๆ

ต้องขอบคุณคุณ tongkong ที่ทำให้เดี๊ยนหันมาสนใจเพลงนี้มากขึ้น เพราะเดโมเวอร์ชั่นที่เอามาแปะ ทำเอาเดี๊ยนกรี๊ดเพลงนี้ไปเลย

เดี๊ยนชอบดนตรีของเดโมเวอร์ชั่นมากกว่าอ่ะ สงสัยตัวเองจะเป็นพวกยึดติดกับเสียงเปียโน ได้ยินแล้วอ่อนระทวย แถมเมโลดี้ยังพลิ้ว สำเนียงแจ๊สนิดๆ ชอบอ่ะ

ส่วนเวอร์ชั่นในอัลบั้มเดี๊ยนไม่ค่อยชอบดนตรีเท่าไหร่ แต่ชอบการดีไซน์เสียงร้อง รู้สึกว่าได้อารมณ์และเข้าถึงเนื้อร้องได้มากกว่าในเดโม ชอบเสียงแบ็คคอรัสด้วยค่ะ ทำให้สัมผัสได้ถึงคำว่า "ลม" จริงๆ อ่ะ

อยากฟังกอล์ฟ-ไมค์ร้องเพลงนี้กับไลฟ์แบนด์บ้างจัง คงจะเป็นอีกเวอร์ชั่นนึงไปเลย แต่ขอเสียงเปียโนแบบในเดโมนะเคอะ เคลิ้มมมมอ่ะ

ที่สำคัญ... อยากเห็นเด็กๆ เต้นเพลงนี้อ่ะ ท่าเต้นต้องน่ารักแน่ๆ อิอิ

ปล. คุณ tongkong ไม่บอกพี่มิคให้เดี๊ยน งั้นเดี๊ยนก็จะประกาศในบล๊อกเดี๊ยนนี่แหละค่ะ ว่าเดี๊ยนหลงรักพี่มิคเข้าแล้ว กรี๊ดดดด โรคภูมิแพ้นักแต่งเพลงกำเริบอีกแล้วครับท่าน 555

ปล.2 เดี๊ยนจะกระแดะเกินไปมั้ยถ้าจะบอกว่า ตอนอ่านเครดิตทีมงานในแจ็คเก็ตซีดี พอเห็นชื่อ พิชญะ นิธิไพศาลกุล / พิรัชต์ นิธิไพศาลกุล ที่ไม่ได้เขียนด้วยคำว่า Golf Mike แล้วน้ำตามันรื้อขึ้นมาอ่ะ จู่ๆ ในหัวมันก็เห็นภาพทั้งคู่กำลังทำงาน ภาพกอล์ฟง่วนอยู่กับการทำเพลงประหนึ่งอยู่ในโลกส่วนตัวมันวาบเข้ามาในหัว แล้วก็พาลคิดไปถึงเรื่องเรียนหนังสือ น้ำตามันจะไหลนะ แต่มันก็อิ่มๆ ในใจอย่างบอกไม่ถูก รู้สึกเหมือนภูมิใจแทนอ่ะ

เดี๊ยนเป็นแค่แฟนเพลงยังรู้สึกภูมิใจและรู้สึกว่าผลงานของเด็กๆ มันมีค่าขนาดนี้ คนเป็นพ่อเป็นแม่คงรู้สึกมากกว่าเดี๊ยนหลายเท่า คิดแล้วก็อิจฉาคุณป่าป๊า คุณมาม้าของเด็กๆ จัง