และแล้วก็ถึงวันที่ 2 ของละครอุบัติรักข้ามขอบฟ้า

รู้สึกเสียใจค่ะ... ไม่น่าอ่านเรื่องย่ออย่างแรง จนกว่าจะถึงเสาร์หน้า เดี๊ยนจะพยายามลืมเรื่องย่อที่เคยอ่านให้หมดเกลี้ยง เพราะรู้สึกเหมือนไม่ได้เรียนรู้ตัวละครที่เป็นปัจจุบันเลย T_T

อยากจะบอกว่า... เดี๊ยนไม่ค่อยชอบบทโทรทัศน์ซักเท่าไหร่อ่ะค่ะ มันขัดๆ ใจยังไงไม่รู้อ่ะ แต่ไม่ได้หมายความว่าไม่ชอบเนื้อเรื่องนะ ตรงกันข้าม เพราะชอบเนื้อเรื่องมากต่างหาก ก็เลยแอบผิดหวังเล็กๆ กับบทโทรทัศน์ ไม่ใช่แค่ไดอาล็อก แต่เป็นมุมกล้องและการตัดต่อด้วย ขอชมเรื่องการจัดแสงว่าสวยและให้บรรยากาศของเรื่องดีมากๆ แต่มุมกล้องมันแบนและโฟกัสของแต่ละฉากไม่น่าสนใจเท่าที่ควร (เดี๊ยนไม่รู้เกี่ยวกับการวางมุมกล้องเลย แต่ขอวิจารณ์ด้วยความรู้สึกล้วนๆ เพราะคิดว่าสามารถทำให้มีสีสันมากกว่านี้ได้) อย่างเช่นตอนที่กอล์ฟสวนกับไมค์แล้วเห็นแพทในร้านอาหาร ถ้าเดี๊ยนไม่อ่านเรื่องย่อมาก่อน เดี๊ยนจะนึกว่ากอล์ฟเป็นตัวประกอบที่เดินผ่านไปเฉยๆ อ่ะค่ะ ทั้งที่ตรงนั้นคนดูควรจะเริ่มสะดุดสายตากับกอล์ฟในวินาทีที่กอล์ฟเห็นแพทล่ะ impression ตรงนั้นมันก็มีนะ แต่มันอ่อนไปอ่ะ

ปุจฉา!!! สรุปแล้วไมค์เข้าใจภาษาไทยหรือไม่กันแน่คะ??? (อยากเติม ? อีกซักหลายๆ ตัว) ทำไมบางทีก็ดูเหมือนจะเข้าใจภาษาไทยโดยที่ไม่ต้องแสดงท่าทางภาษามือเลยอ่ะ เดี๊ยนเห็นหลักๆ ก็มีภาษามือแค่เรียกกินข้าว แต่ตอนอื่นๆ มันไม่ชัดเจนขนาดคนไม่รู้ภาษาไทยจะเข้าใจได้ง่ายขนาดนั้น (ตอนเรียกขึ้นรถ / ถามชื่อหนุมาน / แพทอนุญาตให้พักอยู่ที่บ้าน) และสีหน้าหนูไมค์... (ขอโทษนะลูก) มันเหมือนแกล้งไม่เข้าใจอ่ะ เพราะรู้สึกเหมือนมีรอยยิ้มในหน้าตลอด (หรือเพราะเดี๊ยนอยู่ท่ามกลางคนแอ๊บไม่รู้ภาษาบ่อยๆ ... แม้แต่ตัวเองก็เคยแอ๊บมาก่อน เลยดูออกง่าย ไม่สิ จริงๆ แล้วนั่นเป็นเพราะเดี๊ยนมีเรดาร์จับโกหกต่างหาก =_=")

บทสนทนาระหว่างแพทกับไมค์มันดู さびしい ยังไงชอบกลอ่ะค่ะ ถ้าขยายความก็คือจังหวะรับส่งไม่ค่อยดี ไม่ได้เรียนละครง่ะ เลยอธิบายไม่ถูก Y_Y

แต่ตอนนี้เดี๊ยนชอบตัวละครไมค์สุดๆ เลยค่า... ชอบมากจนยอมตาบอดกับเรื่องไดอาล็อกพวกนั้นไปได้เลย เพราะว่าไมค์เหมือนตัวการ์ตูนอ่ะ น่าร้ากกกกกกก ยิ่งตอนนั่งพิงรั้วหลับหน้าบ้าน โอยยยย ใจอ่อนยวบ เดี๊ยนแพ้อะไรแบบนี้ที่ซู้ดดดด ไหนจะตอนพยายามอ่านศัพท์ภาษาไทย ง่า... ละลายยยยย ใครก็ได้มาเก็บศพเดี๊ยนหน้าจอทีวีที โฮกกกกกกก มะ... มะ... โมเอะ... แต่ตอนล้อแพทที่ดูภาพโป๊ถ้าเปลี่ยนเป็นมองด้วยสายตาหวาดระแวงอาจจะฮากว่านะ เหอๆๆๆ แต่แพทก็อี๋ภาพพวกนั้นค้างเกินอ่ะค่ะ ไทมิ่งตรงนี้เฉื่อยไป

ขอร้องอีกอย่าง... อ๊ากกกก ไมค์... อย่ายิ้มมมมม เจ๊อาจตายก่อนละครจบได้ ระทวยยยย

สำหรับตอนของวันนี้คะแนนเต้ยพุ่งพรวดเลยค่า น่าร้ากกกกกกกก ไม่ใช่ตอนเข็นรถนะ แต่เป็นตอนที่เปิ้ลไปทวงค่าห้องถึงห้องกอล์ฟแล้วยึดรถถังไป สายตายียวนป่วนใจของหนูเต้ย โมเอะมั่กๆ (เรื่องนี้มีแต่ moe-kei หรือไงกันนะ) ต่อจากนี้คงได้เห็นความน่ารักของเต้ยแบบนี้อีกบ่อยๆ กิ๊วก๊าวววว ชอบตั้งแต่ก่อนเคาะประตูห้องแล้ว รู้สึกบทพูดของเปิ้ลจะเป็นอะไรที่เวิร์คสุดๆ แล้วในความคิดเดี๊ยน แต่นั่นก็ต้องยกความดีให้เต้ยซึ่งเป็นคนพูดด้วยแหละค่ะ เพราะหน้าคุณเธอก็ให้ บรรยากาศก็ให้ ทุกอย่างให้หมดเลย

คะแนนพีคแอบตกเล็กน้อย... อาจเป็นเพราะเดี๊ยนอ่านเรื่องย่อแล้วชอบแพท เลยคาดหวังเยอะไปนิดส์ บวกกับการตัดต่อทำให้เหมือนตัวบทสนทนามันขาดๆ เกินๆ ในบางจุดล่ะมั้ง (เดี๊ยนแค่ลองเดาสาเหตุดูนะ)

ปุจฉา!!! สรุปแล้วรถของแพทเนี่ย มันเสียรอพระเอกชิมิ? (ป่าวจับผิด แต่มันติดในหัวใจง่ะ)

แล้วก็ซองเงินง่า... มันคือซองเปล่าเห็นๆ ฮือออออ... รู้ว่าไม่ควรสนใจมันมาก แต่ซองนั้นมันโผล่มา 2 ฉาก แถมแต่ละฉากมันอยู่ในตำแหน่งที่จำเป็นต้องเห็นอ่ะค่า T^T

ส่วนกอล์ฟ... ทะ... ทำไมหน้าตอนเซ็งเป็ดเซ็งไก่เซ็งห่านของหนู... มันถึงได้... หล่อออออออขั้นเทพขนาดนั้นล่ะเนี่ย อ๊ากกกกกกก กอล์ฟโผล่มาแต่ละฉาก ทำเอาเดี๊ยนบ้า บ้า บ้า และก็บ้า... กวนโอ๊ยได้น่ารักมากลูก อยากเป็นคนโดนกวนจริงๆ อุกรี๊ดดดดดด แต่... หน้ากอล์ฟยังดูเขินอยู่เลยนะเนี่ย เหอๆๆๆ ต้องไปเรียนวิชายียวนเพิ่มเติมจากเต้ยแล้วล่ะกอล์ฟ แต่ก็ดูเป็นกอล์ฟดีนะ อิอิ เฮ้อ ความเขินในหน้ากอล์ฟมันส่งตรงมาถึงเดี๊ยนผ่านจอทีวีเลยล่ะ ทำเอาเดี๊ยนพลอยเขินไปด้วย

ที่สำคัญ... หน้าเจ้าเล่ห์ของกอล์ฟ... อุ... สลบเหมือดดดดด หลงรักอย่างแรง

และสุดท้ายของการระบายในวันนี้...

อ๊ากกกกกกก เดี๊ยนแทบคลั่ง... เพลงประกอบละครอีกแล้ว... ฮือๆๆๆๆ แค่ตอนที่สองก็หลอนเดี๊ยนได้ขนาดนี้ นับถือคนแต่งจริงๆ จะว่าไปเพลงประกอบก็มีอิทธิพลกับอรรถรสของเรื่องเกิน 50% เลยเอ้า อย่างเรื่องนี้เดี๊ยน คะแนนเต็มร้อย เดี๊ยนให้ 150 คะแนนเลยค่ะ ไม่ใช่เพราะเป็นเพลงของกอล์ฟ-ไมค์นะ แต่เสียงเปียโนหรือทำนองเพลงที่ขึ้นมาเป็นระยะๆ เนี่ย มันขึ้นมาได้ตรงใจมากๆ เดี๊ยนไม่รู้สึกว่าตัวเองถูกบิ้วด์เลย แต่กลับรู้สึกว่ามันกลมกลืนกับเรื่องราวอย่างเป็นธรรมชาติ ชอบบบบบ ตอนนี้รักเพลงประกอบสุดๆ เลยค่ะ แถมฟังนอกรอบน้ำตาจะไหลอีกต่างหาก

ปกติเดี๊ยนไม่ค่อยชอบดูละครไทยหรอกนะคะ ก็ดูบ้างเวลากินข้าว แต่ไม่ถึงกับติด ถ้าติดเรื่องไหนแสดงว่าเรื่องนั้นต้องมีอะไรบางอย่างที่ดึงเดี๊ยนเข้าไปได้จริงๆ เพราะเวลาเดี๊ยนดูก็จะมีความเห็นอย่างข้างบนโผล่ออกมาอยู่เรื่อยๆ เพียงแต่ไม่ใช่ธุระอะไรของเดี๊ยนก็เลยปล่อยมันผ่านไป แต่เรื่องนี้ดันมีเด็กๆ แสดง เดี๊ยนเลยอดเอามาอัพในบล๊อกไม่ได้ เลยกลายเป็นชำแหละละครเขาไปซะงั้น ฮือออออ

แต่ก็ต้องขอบคุณเด็กๆ นั่นแหละที่ทำให้เดี๊ยนตั้งใจดูละครไทยอย่างจริงจัง แปลบทละคร / บทการ์ตูน / บทหนังมาก็พอสมควร ปีหน้าจะเรียนเขียนเองบ้างค่ะ เรียนเพื่อเอาไปแปล (?) ซะงั้น อ้าว... จะได้เก็บข้อมูลไปด้วย อิอิ