เมื่อวันที่ 6  ธันวาคม (พฤหัส) ที่ YAMAHA SQUARE สาขารัชโยธินมีการมอบรางวัล Gold Award ให้จักรยานยนตร์ FINO ค่ะ

เด็กๆ ของเดี๊ยนก็ไปเป็นสักขีพยานในฐานะพรีเซ็นเตอร์ของผลิตภัณฑ์ด้วย

เดี๊ยนในฐานะแฟนเพลงก็ไปอย่างไม่รู้อิโหน่อิเหน่ว่ามันคืองานอะไร ขอแค่มีกอล์ฟ-ไมค์ เดี๊ยนไปเชียร์หมด

แต่... เด็กๆ น่ารักมากกกกค่ะ

น่ารักอีกแล้ววววว

แอบมีเรื่องให้หัวใจเต้นโครมครามด้วยความไม่เคยชินซักที

ระหว่างรอเด็กๆ มาถึงสถานที่เดี๊ยนก็คุยกับเพื่อนคนญี่ปุ่นที่นัดกันไว้กับแฟนคลับที่เพิ่งได้รู้จักกันไม่กี่นาที ต่างคนต่างไม่แน่ใจว่างานนี้เด็กๆ จะมาแน่รึเปล่า เพราะโทรมาถามก็แล้ว ถามประชาสัมพันธ์ก็แล้ว มีแต่คนบอกว่าไม่รู้ ไม่แน่ ก็เลยชักหวั่นๆ กลัวเสียเที่ยวง่า... แต่ก็รอ

เดี๊ยนกับเพื่อนๆ ก็เลือกยืนคุยตรงมุมเงียบๆ ใกล้บันได เพราะไม่อยากทำตัวเกะกะสื่อมวลชนที่เขาเดินไปเดินมาอ่ะค่ะ

แล้วตอนนั้นเอง...

คุยกันเพลินๆ ไม่ทันได้ตั้งสติ (ลืมไปแล้วด้วยซ้ำว่ารอใครอยู่ =_=") คนที่รอก็เดินหน้าเด้งดิ่งตรงมาทางพวกเดี๊ยน...

สูทสีขาว... เสื้อยืดสีชมพู... หน้าคุ้นๆ... (ยังระลึกไม่ได้อีกแน่ะเอ็ง)

พอเหลือบเห็นมีคนเดินจะขึ้นบันได เดี๊ยนก็หันไปยิ้มๆ ตามประสาคนสบตากัน (สบรึเปล่าไม่รู้ เพราะอีกฝ่ายใส่แว่นกันแดด) แต่ไม่ถึงวินาทีเดี๊ยนก็นึกขึ้นได้... นั่นกอล์ฟนี่นา... ถึงกับสะดุ้งเลยค่ะ

ว่าแล้วก็หลีกทางให้ขึ้นบันได เพราะพวกเดี๊ยน (ไม่ใช่พวกสิ... ตัวเดี๊ยนเองเลยอ่ะ) ยืนขวางทางอยู่ แล้วก็เปลี่ยนจากยิ้มธรรมดาเป็นยิ้มทักทายอย่างดีใจ กอล์ฟก็มองแล้วก็อมยิ้มตอบกลับมา ผงกหัวให้นิดหน่อยเหมือนจะพูดว่า มาด้วยเหรอครับ

กอล์ฟอมยิ้มได้... น่าร้ากกกกกมากกกก สูทสีขาวเสื้อยืดสีชมพูอ่อน หัวยุ่งนิดๆ เหมือนกระต่ายขาวตัวเล็กๆ มากเลย อ๊ากกกก... สะกดใจไว้อีป้า... อย่าเอื้อมมือคว้าไปกอดเชียวนะยะ กรี๊ดดดด... น่ารักง่า... แจกความน่ารักตั้งแต่งานยังไม่เริ่ม

แล้วเจ้ากอล์ฟก็เดินผ่านไป... หนูไมค์เดินตามมาในระยะพอสมควร แต่ไม่มองใคร... เมื่อไม่มองใคร เราก็ไม่กล้าไปมองตอบ (ซะงั้น) กลัวน้องอึดอัด เลยไม่พยายามสบตา หันไปคุยกับเพื่อนต่อ 555 (ขอโทษแฟนคลับไมค์ที่กำลังคิดว่าเดี๊ยนลำเอียง... แต่เดี๊ยนแน่ใจว่าหนูไมค์ไม่น้อยใจหรอกค่ะ ตื่นรึยังก็ไม่รู้ จากประสบการณ์เมื่อนานมาแล้ว ถ้าน้อยใจหนูไมค์จะจ้อง ส่งสายตาประมาณว่า ทักผมด้วยสิค้าบบบ ถ้าหนูไมค์ไม่มองมาอีป้าคนนี้คงไม่กล้าทักหรอกค่ะ กลัวเก้อ แล้วก็กลัวหนูไมค์รำคาญด้วยอ่ะ)

เอาล่ะค่ะ เริ่มการสาดรูปเลยดีกว่า (ขออภัยถ้าเครดิตของเดี๊ยนจะเกะกะสายตาไปบ้าง แต่เพิ่งมาสำนึกว่าทำไว้หน่อยก็ดี พอดีรีบๆ เลยเอาแบบง่ายๆ ไปเลยแล้วกัน (ไหนๆ ก็ครอปและรีไซส์ซะจนเล็กแล้วนี่ เหอๆๆๆ... ป่าวงกนะ แต่เดี๊ยนถ่ายรูปไม่สวย โชคดีที่คนในรูปดันหล่อ เท่านั้นเอง 5555)

เรียงตามลำดับเวลา...ประเดิมด้วย

สุดหล่อของเจ๊... หน้าง่วงๆ แต่น่ารัก ชอบลุคนี้อ่ะ กอล์ฟเหมือนเด็กมากๆ

เริ่มตื่นขึ้นมานิดนึงแล้ว

เนื่องจากคนไปรุมถ่ายรูปกอล์ฟ-ไมค์ตรงที่เด็กๆ นั่งระยะใกล้มาก บางคนก็ปักหลักอยู่ตรงนั้นเลย หลังๆ สีหน้ากอล์ฟดูอึดอัดอ่ะค่ะ เดี๊ยนเลยไม่กล้าถ่ายเยอะ แหม... ถ้าเป็นเราโดนถ่ายรูปตลอดเวลาประหนึ่งว่ายุบหนอ...แชะ พองหนอ...แชะ คงทำหน้าไม่ถูกเหมือนกันนะ

ขอเล่าความน่ารักคั่นอีกนิดหน่อยแล้วกันค่ะ

พิธีกรจะเรียกคนสำคัญต่างๆ ขึ้นมากล่าวสุนทรพจน์บนเวที แล้วก็มีครั้งนึงที่เรียกใครซักท่านขึ้นไป กอล์ฟก็หน้าเหวอชี้มาที่ตัวเองเหมือนจะถามว่า "กอล์ฟรึเปล่าครับ" น่ารักมากกกกก เหมือนเด็กเลยอ่ะ

แล้วตอนที่คนญี่ปุ่นขึ้นไปกล่าวเป็นภาษาอังกฤษ สำเนียงของคุณลุงน่ารักมาก พอหันไปมองกอล์ฟ.. กอล์ฟกำลังหัวเราะอ่ะ... คิดว่ากอล์ฟคงไม่ได้หัวเราะเยาะหรอกค่ะ ดูจากสีหน้าและวิธีการหัวเราะแล้ว คงเอ็นดูสำเนียงของคุณลุงมากกว่า แต่ยิ้มหัวเราะตลอดเลย น่ารักอ่ะ เหมือนมีออร่าพุ่งขึ้นมาฝ่ากลุ่มคนตรงนั้นเลยทีเดียว โลกสดใสสุดๆ

อ้อ... เห็นบรรยายแต่กอล์ฟ แฟนคลับไมค์อย่าเพิ่งด่าเดี๊ยนอีกรอบนะคะ คือ... เสาบังไมค์ เดี๊ยนเลยเห็นแต่กอล์ฟล่ะ แค่คนพี่ยังโมเอะขนาดนี้... นี่ถ้าเห็นทั้งสองคนเดี๊ยนคงละลายยยย

สาดรูปต่อ...

ยิ้มของหนูไมค์... ยิ้มให้ใคร บอกให้หึงเล่นดีกว่าว่ายิ้มให้น้องเต้ยค่ะ ขนาดเบลอๆ ยังน่ารักขนาดนี้ เลยอดคัดออกมาโชว์ไม่ได้

ขึ้นไปถ่ายรูปหมู่บนเวที รูปนี้หนูไมค์หล่อ ขอแปะแล้วกัน

หล่อได้อีก... กอล์ฟยิ้มได้น่ารักมากกก... หนูไมค์จ๋า พี่ตากล้องข้างหน้าเขาระทวยแล้วนะหนู

ภาพนี้ไม่ชัด แต่ขอแซว...

ไมค์: ทำไมให้พี่กอล์ฟถือรางวัลคนเดียว ไมค์งอนแล้วนะ

กอล์ฟมองรางวัลประหนึ่งได้เองเลยนะเนี่ย เหอๆๆๆ น่ารักง่า ดูมือเขาสิ ขาวๆ เล็กๆ น่ารัก เหมือนมือเด็กเลย >///<

กอล์ฟ: อย่างอนเลยนะ เดี๋ยวแกะห่อแล้วมาแบ่งกัน

ไมค์: งั้นให้ไมค์กัดก่อนนะ แง่บๆ หายงอนแล้วเขาให้ถือแชมเปญ

สาว: ชนแก้วกันหน่อยมั้ยหนู 

ไมค์: อะฮ่า... (เสียงหล่อ) พี่สาวครับ เดี๋ยวเลิกงานแล้วไปต่อกันมั้ยครับ

กอล์ฟ: ช็อกโกแลตจงเจริญ!!!

กอล์ฟ-ไมค์: ช็อกโกแลตยี่ห้อนี้ อร่อยดี ขอคอนเฟิร์ม!!!

สองพี่น้องทำปากได้น่าจูบมากค่ะ ฮุฮุฮุ

เอ้า... ชนแก้ว!!!

กอล์ฟไม่มีแก้ว เอารางวัลชนแทนแล้วกัน

หนูไมค์ยิ้มน่ารักสุดๆ >///<

กอล์ฟไม่มีแก้ว ดื่มรางวัลแทนแล้วกันนะ

หนูไมค์หน้าตาได้ใจเจ๊สุดๆ ชอบจังเลยง่า เหมือนมองกล้องด้วย

ไมค์: เอ่อ... คุณผู้หญิงก็ดื่มด้วยกันสิครับ

กรี๊ดดดดด... เดี๊ยนเริ่มเพ้อเจ้อแล้วค่ะ (ได้ข่าวว่าเอ็งเพ้อเจ้อมาตั้งหลายรูปแล้ว... เพ้อเจ้อต่อไป =_=")

กรี๊ดดดด... เหมือนไมค์มองกล้องอีกรูป จริงๆ แล้วกล้องสื่อมวลชนใช้แฟลช หนูไมค์ก็เลยมองตัวที่ไม่มีแฟลชมากกว่าอ่ะค่ะ... เดาเอานะ

เหมือนจะมองอีกรูป 555 เดี๊ยนเข้าข้างตัวเองได้อีกกกก บอกแล้วว่ากล้องเดี๊ยนปิดแฟลชไว้ เหอๆๆๆๆ หนูเอ๋ย... สายตาร้อนแรงมากหนู

ไมค์: ไม่ใช่หรอกป้า ไมค์แสบตา ตาเลยต้องมองแบบนี้

แต่เจ๊อยากจุ๊บเจ้ากอล์ฟสุดๆ (แฟนคลับกอล์ฟไม่ต้องมากระทืบเดี๊ยนเลย... รู้นะ คิดเหมือนกันใช่ม้า เหอๆๆๆ)

เดี๊ยนกระเถิบมาแถวๆ กลางเวทีมั่งค่ะ สายตาหนูไมค์ยังคงตามมา แอบดีใจ (ไม่ได้ตามกล้องเดี๊ยนหรอกค่ะ อย่าเพิ่งหมั่นไส้ หนูไมค์ก็มองไปทั่วๆ นั่นแหละ แต่คนมันอยากอวดรูปง่ะ โฮะๆๆๆๆ)

แต่จังหวะมันจะดีอะไรเช่นนี้ เพราะพอเดี๊ยนขยับเปลี่ยนที่ไปทางด้านขวาสุดๆ เพราะเห็นมันโล่งดี ปรากฏว่าสายตาหนูไมค์ก็ตามมาอีก... ตอนนี้อึ้งปนขนลุกนิดหน่อยค่ะ กดชัตเตอร์ไม่ลงเลยไม่ได้ถ่าย คือ... เป็นความคิดมากของเดี๊ยนเองที่ไม่อยากนึกเข้าข้างตัวเองซะดื้อๆ (กลัวเหลิง เลยเลิกดีกว่า) ลดกล้องแล้วกลับไปอยู่ที่เดิมโลด ใครจะว่าเดี๊ยนแปลกก็เชิญเถอะค่ะ เดี๊ยนยังว่าตัวเองแปลกเลย... ทำตัวเหมือนอีป้ากลัวศิลปินซะงั้น จริงๆ แล้วกลัวหัวใจตัวเองต่างหาก.... (อ้วกกกกก)

และรปสุดท้าย พ่อเจ้าประคู้ณณณณณ หล่อ หล่อ หล่อ แล้วก็หล่อ... จะหล่อกันไปถึงไหน... เห็นแล้วอยากมีลูกชายแบบนี้ซักโหล (แค่คนเดียวผลิตให้ได้ก่อนเถอะ... -_-")

น่าเสียดายที่ไม่มีร้องเพลงค่ะ คิดซะว่ามาซึมซับออร่าความน่ารักของเด็กๆ ก็แล้วกัน... โอย... สำลักความสุข